Kobieta w wieku 53 lat zaszła w ciążę i urodziła bliźnięta, które przyszły na świat przedwcześnie. Jednak sytuacja przybrała dziwny obrót, gdy jej zięć przyszedł do szpitala i zauważył na ramionach dzieci takie same znamiona jak na swoich.
Kiedy Barbara Anderson, lat 53, zrobiła test ciążowy i zobaczyła dwie kreski, nie mogła uwierzyć własnym oczom! Tak, spodziewała się dziecka! Nagły przyrost masy ciała i wahania nastroju nie były przypadkowe, ale kiedy Barbara to zrozumiała, było już za późno.
— Słyszy pani bicie serca, pani Anderson? — zapytał ją dr Carter podczas wizyty w szpitalu.
Barbara była zaskoczona. — Bicie serca?
— Tak, pani Anderson. Czy nie wie pani, że jest w ciąży z bliźniętami?
Barbara zaniemówiła ze strachu.
Bycie matką to jedno z najpiękniejszych doświadczeń dla kobiety, ale dla Barbary było to szokiem, ponieważ w jej wieku była już matką, a nawet babcią dwóch pięknych dziewczynek.
— Czy możemy przerwać ciążę, doktorze? — zapytała zaniepokojona Barbara. — Nie chcę tego.
Lekarz spojrzał na nią rozczarowany. — Przykro mi, pani Anderson, ale obawiam się, że jest już za późno. Widzę pewne nieprawidłowości w pani wynikach i sądzę, że trzeba panią na jakiś czas przyjąć do szpitala. Mam przeczucie, że urodzi pani przedwcześnie.
— Proszę, doktorze — błagała Barbara, mając łzy w oczach. — Czy nie ma innej możliwości, by zapobiec tej ciąży? Nie czuję się na to gotowa.
— Przykro mi, pani Anderson, ale nie mogę pomóc. Jak już mówiłem, pani wyniki nie są normalne. A jeśli przeprowadzimy aborcję, naraża pani swoje życie na niebezpieczeństwo.
Barbara była zdruzgotana. Bała się, co powie jej córka, gdy się dowie o ciąży, a jeszcze bardziej bała się, jak sama poradzi sobie z wychowaniem dzieci. Wiedziała jednak, że nie może długo ukrywać ciąży. Zadzwoniła więc tego dnia do Melanii i powiedziała jej wszystko.
— Ach, mamo, daj spokój! — Melania wybuchła śmiechem przez telefon. — W twoim wieku nie powinnaś żartować z takich rzeczy!
— Mówię poważnie, kochanie! — wyraziła rozczarowanie Barbara. — Czy mogłabyś zerknąć na swój telefon?
Melania wiedziała, że jej matka spotyka się z mężczyzną o imieniu Jackson, który kiedyś był jej kolegą ze szkoły. Chodzili do tej samej szkoły i na ten sam uniwersytet, znaleźli się na Facebooku. Jackson nawet zaprosił Barbarę na randkę i mieli kilka spotkań.
Melania jednak nie wierzyła, że matka mówi poważnie, dopóki nie przeczytała jej wiadomości i nie zobaczyła wyników USG. To potwierdziło, że Barbara naprawdę jest w ciąży i nie kłamie.
Melania była zdumiona. — O mój Boże, mamo! To nie do wiary! Ale co ty sobie myślałaś?
— Naprawdę nie chciałam tego kontynuować, kochanie — jęknęła Barbara. — Ale nie mam wyboru. Lekarze powiedzieli, że aborcja jest zbyt ryzykowna, więc muszę to przetrwać.
Melania uspokajała matkę. — Nie martw się, mamo. Jeśli Bóg cię w to wplątał, poprowadzi cię dalej. Zawsze będę przy tobie.
Barbara miała łzy w oczach, gdy usłyszała te słowa od córki.
Melania jak odpowiedzialna córka odwiedzała matkę i opiekowała się nią odkąd dowiedziała się o ciąży. Mąż Melanii, Josh, także ją wspierał i w weekendy odwiedzał szpital, by opiekować się teściową. Jednak cała ta miłość i wsparcie zniknęły w dniu narodzin bliźniąt.
Gdy pielęgniarka przyniosła dzieci, Melania i Josh od razu zauważyli znamiona na ramionach niemowląt. Melania była, delikatnie mówiąc, zdumiona, a Josh nie mógł uwierzyć własnym oczom.
— To znamię… Jak to możliwe? Nie mogę uwierzyć, że zrobiłeś mi to, Josh! — płakała Melania. — Czy zdradziłeś mnie z moją własną matką?
— Co? Jesteś szalona, Melanio? To bzdury! — tłumaczył Josh.
— Nie okłamuj mnie, Josh! Spójrz na te znamiona! Nie wierzę! A mama nawet mi o tym nie powiedziała!
Josh w tym momencie zaniemówił. Zauważył znamiona, ale nie był ojcem bliźniąt Barbary. — Posłuchaj, Melanio, proszę, uspokój się. To nie tak, jak myślisz…
Melania krzyknęła na niego. — Nie chcę cię słuchać, Josh! Muszę natychmiast porozmawiać z mamą! — i pobiegła na oddział Barbary.
Barbara, która właśnie obudziła się po porodzie, była zszokowana widząc czerwoną twarz córki, zalaną łzami. — Kochanie, czy wszystko w porządku? — zapytała z troską.
— Wszystko w porządku? Naprawdę, mamo? — Melania była wściekła. — Nie mogę uwierzyć, że ty i Josh… To obrzydliwe, mamo. Od kiedy się spotykacie za moimi plecami? Nie kłam, widziałam znamiona na ramionach dzieci. Josh ma takie samo znamie!
— Kochanie, uspokój się — powiedziała Barbara.
— Jak mam się uspokoić, mamo? — Melania znowu wybuchła płaczem. — Wspierałam cię w ciąży, mamo! Bałam się, że Josh mnie nie wesprze, a on to zrobił. I byłam zaskoczona, że tak się zachował. Czy zrobił to, bo jest ojcem? Poza tym mówiłaś, że chcesz mi coś powiedzieć o ciąży, gdy dzwoniłaś tamtego dnia, ale przerwałam ci. ROZWODZĘ SIĘ Z TYM FACETEM! NIE CHCĘ JUŻ WIDZIEĆ JEGO TWARZY!
Josh, który właśnie dotarł do Melanii, próbował ją uspokoić, ale kobieta go odepchnęła, mówiąc, że nie chce nic słyszeć.
Barbara nie mogła powstrzymać łez widząc córkę w takim stanie. Przywołała ją do siebie i chwyciła jej dłoń. — Josh, ty też tutaj przyjdź. Jest coś, co musicie wiedzieć… — zaczęła opowiadać całą historię.
Okazało się, że ojcem bliźniąt Barbary jest ojciec Josha, pan Andrew Wilson. Kilka miesięcy wcześniej wszyscy spotkali się na farmie Andrew, gdzie Barbara i Andrew upili się i zbliżyli.
Barbara bała się przyznać do prawdy, a jeszcze bardziej obawiała się, że córka straci rodzinę. Dlatego ukrywała prawdę.
— Ojciec Josha ma takie samo znamie, kochanie — dodała Barbara. — Jeśli mi nie wierzysz, zapytaj Josha.
Melania spojrzała na Josha, który skinął głową na potwierdzenie. — Ma rację, Mel. Mój ojciec i mój dziadek mają takie samo znamie.
Barbara wyjawiła prawdę Melanii i Joshowi.
— Powinnam była powiedzieć wam wszystko wcześniej. Przepraszam — powiedziała Barbara, rozpłakując się.
Po wysłuchaniu całej historii Melania zrozumiała, że pochopne wnioski były błędem i przeprosiła Barbarę oraz Josha. — Przepraszam, że wywołałam taki chaos. Powinnam była dać wam szansę wyjaśnienia. Ale mamo — powiedziała, zwracając się do Barbary — myślę, że powinnaś powiedzieć panu Wilsonowi.
— Tak, pani Anderson — dodał Josh. — Tata ma prawo wiedzieć, co się stało. Poza tym jest odpowiedzialny za dzieci. Uważam, że powinna pani mu powiedzieć.
Barbara miała wątpliwości, ale zadzwoniła do Andrew i powiedziała mu wszystko. Był zaskoczony wiadomością, ale postanowił wziąć odpowiedzialność za dzieci. Kilka godzin po rozmowie odwiedził Barbarę w szpitalu z bukietem kwiatów i oświadczył się jej na kolanach.
Starsza pani zaczerwieniła się i skinęła głową na zgodę. Kilka miesięcy później pobrali się w intymnej rodzinnej ceremonii w kościele i teraz są dużą, szczęśliwą rodziną.
