Osierocone dziecko postanowiło odwiedzić swoją rodzinę zastępczą po dziesięciu latach od wyjścia z domu, aby podziękować im za wszystko, co dla niego zrobili. Kiedy dotarł pod ich rozpadający się dom, zapytał, co się stało i jak do tego doszło.
Chuck spojrzał z uśmiechem na pokój i cieszył się chwilami spędzonymi z rodziną zastępczą. Właśnie skończył 18 lat i teraz chciał pójść na studia.
Obserwował, jak mama śpiewa mu piosenkę urodzinową, klaskając w ręce, a tata kładł rękę na ramieniu mamy i dołączał do śpiewu. Następnie spojrzał na swojego brata zastępczego Ivana, który siedział znudzony, oparty głową na stole i odmawiał zaśpiewania.
Chuck bardzo kochał swoją rodzinę, ponieważ nigdy nie traktowali go jak wyrzutka. Choć nie dogadywał się z Ivanem, wiedział, że jego rodzice go kochają, ponieważ wydawali własne pieniądze na jego wychowanie.
„Będę za wami bardzo tęsknić. Dziękuję za tę imprezę urodzinową” – powiedział im, zanim zdmuchnął świeczki na torcie.
„My też będziemy za tobą tęsknić, synu. Mam nadzieję, że wrócisz i odwiedzisz nas, kiedy skończysz studia” – powiedział do niego tata Chase.
Chuck zdmuchnął świeczki i pomyślał życzenie. Spędzili ostatni wspólny posiłek, zanim wyjechał na studia.
„Och, skarbie” – westchnęła jego mama. „Wciąż pamiętam dzień, kiedy zabraliśmy cię do domu. Nie mogę uwierzyć, że teraz jesteś dorosły i idziesz na studia” – powiedziała, a w jej oczach pojawiły się łzy.
„Wiem, mamo. Jestem największym szczęściarzem. Jestem tak wdzięczny, że mnie przyjęliście. Bez was nic bym nie znaczył” – powiedział Chuck, trzymając rękę mamy. „Dziękuję za całą miłość i troskę, które mi daliście.”
W tym momencie Ivan miał dość. „Och, proszę” – przewrócił oczami. „Czy nie możemy po prostu jeść w spokoju? Twoja sentymentalność mnie już mdli!”
Zamiast się bronić, Chuck się uśmiechnął. „Wiem, że będziesz cieszył się, że już mnie nie ma, Ivan, ale ja również będę za tobą tęsknić.”
Tego wieczoru Chuck nie mógł zasnąć z podekscytowania. Jego torby były spakowane i był gotów, by następnego dnia wsiąść do autobusu na uniwersytet.
„Czas już iść, skarbie” – zawołała do niego jego mama następnego ranka.
Chuck spojrzał ostatni raz na swój pokój, wiedząc, że nie zobaczy go przez długi czas. Przytulił rodziców po raz ostatni, zanim wyszedł z domu.
„Teraz jestem sam” – powiedział. „Daliście mi wszystko, czego potrzebowałem, i przepraszam, jeśli byłem dla was ciężarem. Obiecuję, że postaram się zostać sukcesem. Wrócę i odwdzięczę się za wszystko, co dla mnie zrobiliście!”
To była osobista decyzja Chucka, by opuścić system opieki, gdy tylko był w stanie. Chociaż bardzo kochał swoich rodziców, postanowił nie przyjąć adopcji, by nie obciążać ich kosztami. W końcu wystarczało mu wiedzieć, że go kochali.
Chuck rzeczywiście dawał z siebie wszystko w szkole i dotrzymał swojej obietnicy. Studiował prawo i był zmotywowany, by po ukończeniu studiów zostać dobrym prawnikiem.
Po zdaniu egzaminu zaczął pracować w jednej z najlepszych kancelarii. Z prostego pracownika awansował, aż stał się partnerem w firmie. W końcu stracił kontakt z rodzicami. Na początku jeszcze pisali do siebie, ale przez jego pracę stawało się to coraz mniej możliwe, aż w końcu całkowicie przestali się komunikować.
Minęło dziesięć lat, odkąd ostatni raz widział swoich rodziców zastępczych. Chuck miał klienta w mieście, w którym się wychował, więc postanowił odwiedzić swoje stare rodzinne strony. Zdał sobie sprawę, że nadszedł czas, by odwiedzić swoich rodziców zastępczych, więc wziął dzień wolny, by spędzić czas z nimi. To, co go tam powitało, było zupełnie nieoczekiwane.
Oprócz zaniedbanego trawnika prawie nie było widać białego koloru na ścianach, które całkowicie porosły pnącza. Kiedy podszedł do drzwi, zastanawiał się nawet, czy ktoś wciąż tam mieszka.
Chuck zadzwonił do drzwi, ale dzwonek już nie działał. Zastanawiał się, czy nie wrócić, myśląc, że nikt już tam nie mieszka, kiedy usłyszał głos z wnętrza. Postanowił zapukać.
Po kilku sekundach jego ojciec zastępczy otworzył drzwi. „Chuck?” – zawołał. „To ty?”
„Tato” – powiedział, mocno go obejmując. „Co się stało?! Wszystko w porządku? Gdzie mama i Ivan?” – zapytał, w głowie miał mnóstwo pytań, na które chciał znaleźć odpowiedzi.
„Wejdź, synu. Nie mogę uwierzyć, że udało ci się wrócić do domu. Ile minęło? 10 lat?” – powiedział, zapraszając swojego syna do środka. „Kochanie, to ja, Chuck! Chuck wrócił do domu!” – zawołał do swojej żony.
Kiedy mama wyszła z kuchni, serce Chucka zamarło. Nie była już tą zdrową kobietą, którą znał. Wyglądała na bardzo kruchą, jakby od tygodni nie jadła porządnie. „Mamo!” – zawołał. „Co się stało?”
„Ivan powiedział nam około pięciu lat temu, że chce założyć firmę. Byliśmy tacy szczęśliwi, bo choć nie chciał się uczyć, myśleliśmy, że znalazł kierunek w życiu. Okazało się, że chciał tylko, byśmy dawali mu pieniądze, żeby mógł robić, co chce” – opowiedział jego ojciec.
„Obiecał, że przekaże nam część swoich zarobków, ale nigdy tego nie zrobił. Z jego powodu jesteśmy zadłużeni” – dodała jego mama, ze łzami w oczach. „Myśleliśmy, że nigdy cię już nie zobaczymy, skarbie. Jestem tak szczęśliwa, że nas odwiedziłeś” – powiedziała, znów obejmując Chucka.
Chuck nie mógł uwierzyć, przez co jego rodzice przeszli z ręki jego brata. Zaprosił ich na kolację i obiecał, że wróci następnego dnia, jeśli wrócą do domu.
Następnego dnia wrócił i powiedział im, że nie muszą się już martwić. „Spłaciłem kredyt i wszystkie straty prawne, które wynikły z tego. Zleciłem również naprawę domu. A poza tym, chcę wam to dać” – powiedział, wręczając im książeczkę oszczędnościową.
—
