Kiedy Brendan był jeszcze dzieckiem, jego rodzice porzucili go w sierocińcu. Lecz pięćdziesiąt siedem lat później, udało mu się ich odnaleźć w domu opieki i zmuszony był podjąć decyzję, która miała zmienić jego życie.
Pierwsze wspomnienia Brendana Wallace’a to głód, strach i odrzucenie. Ręce, które się nim opiekowały, a które powinny być delikatne, były raczej brutalne.
Brendan pamięta, jak wyszedł ze swojego łóżeczka i podszedł do źródła muzyki i śmiechów, z brudną i ciężką pieluchą. Wtedy śmiechy ucichły. „Na miłość boską, musimy pozbyć się tego bachora!” – krzyknęła kobieca postać. To była jego matka.
Czasami, gdy jego matka była śpiąca i szczęśliwa, pozwalała Brendanowi wtulić się w nią, a wtedy czuł się bezpieczny i zadowolony. Jednak najczęściej widok Brendana irytował jego rodziców.
Minęło wiele lat, zanim dorosły Brendan zrozumiał, dlaczego jako dziecko był tak nieszczęśliwy i niechciany. Jego rodzice byli bardzo bogaci i żyli z funduszy inwestycyjnych stworzonych przez dziadka Brendana. Kiedy chłopiec się urodził, oni żyli we wspólnocie.
Gorzkość to trucizna, a przebaczenie to jedyny antidotum.
Były lata sześćdziesiąte, a era pokoju, miłości i flower power była w pełnym rozkwicie. Jednak dla rodziców Brendana miłość do dziecka nie była tym, czego szukali. Kiedy Margaret Wallace odkryła, że jest w ciąży, była przerażona i wściekła.
Przerażona, ponieważ nie miała zamiaru zostać matką „nigdy!”… i wściekła, ponieważ było już za późno, by zapobiec narodzinom Brendana. Na szczęście dla Margaret i Rafe, ojca Brendana, wspólnota była pełna kobiet matczynych, które uwielbiały dzieci i mogły zająć się chłopcem.
W rzeczywistości, Brendan nie miał być tak nazwany. Chcieli nadać mu romantyczne imię jak Moonchild, ale mężczyzna przy kasie spojrzał na gołe stopy i korale Margaret i zapytał o imię ojca.
„Brendan” – odpowiedziała. I mężczyzna zarejestrował Brendana jako imię chłopca, imię rozsądne i praktyczne. Margaret i Rafe żyli we wspólnocie, aż Brendan miał prawie trzy lata, a potem postanowili wyjechać.
Planując podążać za nowym guru, który cieszył się popularnością. Mężczyzna, artysta indyjski, wygłosił wykład w San Francisco, a para była oczarowana jego filozofią życia pełnego sensu.
Guru prowadził grupę szkoleniową w Indiach, a Margaret i Rafe natychmiast postanowili, że to tam muszą pojechać. Ale co zrobić z Brendanem? Nie mogli go zabrać…
„Zostawimy go w sierocińcu” – powiedziała Margaret. „To tam zajmują się dziećmi, prawda?”
Rafe nie był do końca przekonany. „A jeśli spotka go to, co spotkało Olivera Twista? Nie chciałbym, żeby coś takiego stało się temu dziecku.”
„To absurdalne!” – krzyknęła Margaret. „Jestem pewna, że będzie dobrze! I nie będzie biedny, prawda? Ma swoje własne dziedzictwo od narodzin i będzie dobrze, kiedy dorośnie. Będzie miał wszystko, czego potrzebuje!”
Tak więc trzy dni później Margaret i Rafe poszli do sierocińca prowadzonego przez zakon w przedmieściach San Francisco i zostawili małego Brendana, który miał trzy lata, w holu. Pozostawili z nim tylko jego akt urodzenia i dokumenty dotyczące jego funduszu powierniczego.
Dla Brendana zakonnice w białych czepkach, jak skrzydła aniołów, były jak anioły. Brały go, kąpały, leczyły bolesne wysypki, które nękały go od narodzin, i karmiły.
Po raz pierwszy Brendan był otoczony przez kochających, troskliwych i życzliwych ludzi. W sierocińcu rozkwitł i stał się wesołym, aktywnym chłopcem. Ale czasami zapadał w głęboką ciszę.
W miarę dorastania coraz więcej rozumiał ze swoich mglistych wspomnień. Dowiedział się o swoim funduszu powierniczym i o majątku, który czekał na niego, kiedy dorośnie. Wiedział, że rodzice nie porzucili go z powodu biedy i rozpaczy.
Większość dzieci w sierocińcu była sierotami, ale niektóre zostały tam porzucone, gdy ich rodzice nie mogli ich już wykarmić, by nie umarły z głodu. Ale rodzice Brendana byli bogaci…
Gdy Brendan skończył 18 lat, opuścił sierociniec i życzliwe zakonnice, by pójść na uniwersytet. Fundusz powierniczy zdążył urosnąć, a było wystarczająco dużo pieniędzy, by opłacić studia, a nawet zapewnić Brendanowi życie bez pracy.
Jednak Brendan chciał budować mosty, jak most w San Francisco. Chciał budować mosty, które wznoszą się bardzo wysoko i sprawiają wrażenie, jakby mogły sięgnąć nieba.
Na uniwersytecie poznał Susan, uroczą artystkę, i oboje zakochali się w sobie. Po ukończeniu studiów pobrali się i mieli dwoje dzieci. Kiedy po raz pierwszy wziął swoje dzieci na ręce, Brendan poczuł taką falę miłości, że nie rozumiał, jak jego własni rodzice mogli go porzucić.
Jego gorycz i złość wobec nich rosły w tym samym tempie, co miłość do jego dzieci. „Oni nigdy mnie nie kochali tak, jak ja kocham Meg i Briana” – mówił Susan. „Oni nigdy mnie w ogóle nie kochali!”
Brendan był już dziadkiem, kiedy w końcu otrzymał wiadomość od swoich „rodziców”. Kancelaria prawnicza, która zarządzała jego funduszem powierniczym, skontaktowała się z nim i poinformowała, że jego rodzice ostatecznie wyczerpali swoje własne środki.
„Są bez grosza, panie Wallace” – powiedział prawnik. „Dokonaliśmy ostatniej wypłaty z funduszu do domu opieki, w którym się znajdują, ale za sześć miesięcy będą bezdomni.”
„Dlaczego mnie pan dzwoni?” – zapytał chłodno Brendan. Mężczyzna zawahał się. „Cóż… to pańscy rodzice” – powiedział. „Pomyśleliśmy, że powinien pan wiedzieć… A może myśleliśmy, że okaże pan trochę współczucia…”
„To nie są kochający rodzice” – odpowiedział Brendan. „Nie czuję żadnej współczucia ani uczucia do nich, chyba że to zdrowa pogarda.”
Ale telefon prawnika wciąż dręczył sumienie Brendana. „Mam sześćdziesiąt lat i nic nikomu nie jestem winny!” – powiedział do Susan. „Dlaczego więc czuję się w ten sposób?”
„Bo jesteś dobrym człowiekiem” – odpowiedziała mu łagodnie Susan. „A dobrzy ludzie robią to, co trzeba…”
Dwa tygodnie później Brendan i Susan udali się do domu opieki, w którym mieszkali Margaret i Rafe. Młodzi ludzie o długich, smukłych i pięknych włosach, jakimi byli, zniknęli już dawno.
Byli starzy i nie starzeli się z gracją. Kiedy opiekun poinformował ich o wizycie syna, byli oszołomieni. Potem Margaret wstała i ruszyła w stronę Brendana z otwartymi ramionami.
„Brendan, moje dziecko!” – powiedziała, płacząc, ale w jej małych, błyszczących oczach nie było łez.
Brendan łatwo wyminął jej uścisk. „Cześć mamo” – powiedział. „Jestem zaskoczony, że mnie pamiętasz, ja na pewno cię w ogóle nie poznałem.”
Rafe uśmiechnął się, pokazując, że większość jego zębów zniknęła. „Nie skupiajmy się na przeszłości…” – powiedział. „Cieszymy się, że cię widzimy! Życie nie było łatwe… Już nie jesteśmy tymi, kim byliśmy…”
„Proszę, synu” – szepnęła Margaret. „Nie porzucaj nas!”
„Porzucić was?” – zapytał Brendan. „Chcesz, żebym zrobił wam to, co wy zrobiliście mi?”
„Zostawiliśmy ci pieniądze!” – krzyknął Rafe. „Nie byłeś biedny, jak my teraz!”
„Nie zostawiliście mi żadnych pieniędzy” – powiedział spokojnie Brendan. „Ten fundusz powierniczy został założony automatycznie przez spadek dziadka w momencie, gdy się urodziłem. Nie mieliście z tym nic wspólnego.
„Ale wiesz co? Nie porzucę was. Nie robię tego, bo zasługujecie na lepsze, ale dlatego, że jestem lepszym człowiekiem niż wy. Wiem, czym jest miłość i współczucie. Przebaczam wam, nawet jeśli tego nie zasługujecie, i pomogę wam. Będziecie mieli pieniądze!”
Rafe patrzył na Brendana ze łzami w oczach. „Jesteśmy tak samotni, synu, tak samotni… Co może nam dać teraz pieniądze? Kolejne samotne dni? Proszę…”
Brendan skinął głową. „Teraz rozumiecie, co czułem” – powiedział. „Byłem dzieckiem i jedyne, czego chciałem, to być kochany i pielęgnowany. Myślicie, że pieniądze były pocieszeniem? Teraz jesteście starzy, a wy też chcecie być kochani i mieć rodzinę.”
„Dobrze, zabiorę was ze sobą do domu, ojcze, matko. Nie będziecie umierać sami.”
Brendan zabrał Margaret i Rafe do swojego domu i zatrudnił opiekuna dla nich. Margaret uwielbiała rozmawiać z ich wnukami i prawnukami, opowiadając im historie z ich szalonych dni w latach sześćdziesiątych, kiedy grali na gitarach z Bobem Dylanem przy ognisku.
Rafe siadał obok Brendana, kiedy tylko mógł, i trzymał jego rękę w swojej. Brendan przeznaczył ogromną fortunę zgromadzoną w jego funduszu powierniczym na sierociniec, który go wychował i pokazał, czym są miłość i dobroć.
