Mąż kłóci się ze swoją żoną i narzeka, że jest jedynym żywicielem rodziny i bardzo ciężko pracuje. Ona proponuje mu, aby zamienili się rolami, a on zakłada, że to będzie łatwe. Jednak konsekwencje są inne, niż się spodziewał.
Pewnego dnia Alison, matka czwórki dzieci i żona od dziesięciu lat, poprosiła Henry’ego, zmęczonego po długim dniu pracy, o pomoc w kuchni…
Henry rzucił swoją teczkę na kanapę, poluzował krawat i usiadł, ciężko dysząc. Chwycił pilot do telewizora i włączył wiadomości, gdy Alison zawołała go. Nie mogła sięgnąć puszki mąki na półce i potrzebowała jego pomocy, by ją zdjąć.
„Henry, kochanie, możesz podejść i ściągnąć to dla mnie? Nie mogę dosięgnąć.”
Henry usłyszał Alison, ale udawał, że jej nie słyszy, podkręcając głośniej telewizor.
„Kochanie, możesz podejść na chwilę? Potrzebuję twojej pomocy…” – zawołała ponownie Alison. Wtedy Henry stracił cierpliwość i pobiegł do kuchni.
„Kochanie, właśnie wróciłem do domu. Pracowałem cały dzień… Czy nie mogę chwilę odpocząć? Cały dzień siedzisz w domu i NIC NIE ROBISZ. Spójrz na mnie… Jestem wykończony.”
Czwartego dnia ich wyzwania Alison wróciła do domu i zobaczyła coś, co ją zamurowało.
Alison poczuła się urażona tym, co powiedział Henry. Zaczęła się bronić, twierdząc, że nie jest bezrobotna, tylko przez dziesięć lat wychowywała dzieci i dbała o porządek w domu.
„NIC NIE ROBIĘ? Mam tyle rzeczy do zrobienia w domu… Sprzątam, gotuję, jak możesz powiedzieć, że nic nie robię?” – argumentowała Alison.
Ale Henry nie chciał się poddać…
„Naprawdę? Jestem jedynym żywicielem rodziny. Pracuję od rana do wieczora. Wracam zmęczony do domu. Ale ty zajmujesz się tylko naszymi dziećmi, gotujesz obiad i trochę sprzątasz. Ty masz czas na odpoczynek, a ja wracam zmęczony z pracy, tylko po to, żeby słuchać twoich irytujących komentarzy: „Kochanie, zdejmij to… Kochanie, zdejmij to…”
Alison się nie zgodziła. Była wściekła i zaproponowała Henry’emu zamianę ról, żeby zobaczyć, która praca jest bardziej złożona i męcząca.
„Co?! Chcesz mnie oszukać? Nie dasz rady robić mojej pracy, kochanie,” – pochwalił się Henry. „Ale ja mogę zrobić wszystkie twoje prace. To dla mnie dziecinnie proste. Pracuję nad projektem. Udasz się na moim miejscu?”
Alison pozostała stanowcza. Twierdziła, że bez problemu poradzi sobie z zadaniem Henry’ego. W końcu oboje studiowali ten sam kierunek na uniwersytecie, tam się poznali i zakochali.
Henry poczuł się urażony, więc postanowił udowodnić Alison, że się myli. Porozmawiał ze swoim szefem i ustalił, że Alison zastąpi go przez kilka dni, zakładając, że nie wytrzyma nawet jednego dnia na jego miejscu. Zwycięsko zgodził się na zamianę ról i zaczął od następnego dnia.
Następnego ranka Alison miała właśnie wychodzić do pracy, kiedy poczuła zapach spalenizny. „Fuj, co to za dziwny zapach?”
Zobaczyła dym w kuchni i pobiegła sprawdzić, kaszląc. Henry stał przy kuchence, patrząc na spalone jajecznicę, która przywarła do patelni jak przypalony popcorn. Zostawił włączony tosterek, a tosty były kolejną katastrofą.
Alison nie mogła powstrzymać śmiechu.
„Zejdź mi z drogi. Muszę wysłać dzieci do szkoły,” – powiedział Henry, rzucając się na dzieci, by uniknąć jej drwin. Pospieszył, ubierając dzieci w pośpiechu, zapominając, jaka ma być kolor krawata i skarpetek, które miały na sobie. Zapomniał również o połowie książek i dał każdemu po 10 euro na lunch.
„No dobra, zjedzcie coś dobrego na lunch. Tata miał ciężki poranek, dzieci!” – powiedział niepewnie, prowadząc je do samochodu.
„Chcecie pomocy? Mam jeszcze 15 minut przed wyjazdem. Mogę przygotować ładne śniadanie,” – zaoferowała Alison. Ale Henry, nie chcąc zranić swojego ego, odrzucił jej pomoc i pojechał z dziećmi.
„Nie trzeba. Dam radę. Dopiero zaczynam, szybko się uczę. Wygonię cię w tym wyścigu. Zobaczysz.”
Alison westchnęła i poszła do pracy, nie wyobrażając sobie, jakie jeszcze zamieszanie Henry zrobi.
Po odstawieniu dzieci do szkoły Henry wrócił do domu i zabrał się za pranie. Wrzucił wszystkie brudne ubrania do pralki, nie oddzielając białych od kolorowych.
„Czy to w ogóle jest trudne? Wrzucić pranie do pralki, wlać proszek i voilà! Pralka zrobi resztę. Teraz zajmę się obiadem. Zrobię coś z przepisu online, zaskoczę żonę i udowodnię, że jestem lepszym kucharzem niż ona!”
Henry wszedł do kuchni, nie wiedząc, od czego zacząć. Zostawił tablet na blacie i oglądał różne filmy kucharskie. Nie miał pojęcia, co gotować, bo wszystko wydawało się zbyt skomplikowane. Ostatecznie postanowił zrobić tortille ze stekiem na obiad i zabrał się do pracy.
„Prawie gotowe! Woohoo! Prawie gotowe, kochanie!” – krzyknął, kładąc ostatnią tortillę na patelnię. Nagle przypomniał sobie, że zostawił pralkę włączoną. Pospieszył, by sprawdzić pranie, i okazało się, że wszystkie jego białe koszule i kamizelki zostały zafarbowane na różne kolory.
„O nie! Nie oddzieliłem białych ubrań od kolorowych. Co teraz zrobić?” – mruczał. Włożył ubrania z powrotem do pralki, dodał wybielacz, mając nadzieję, że rozwiąże to problem. Westchnął z ulgą, przypominając sobie o zapomnianej tortilli na patelni, i pobiegł do kuchni.
„O mój Boże! Tylko nie to znowu!” – sapiąc, wbiegł w chmurę dymu. Tortilla była całkowicie spalona, a patelnia płonęła. Wlał kubek wody na kuchenkę, gasząc ogień. Obrócił się i westchnął z ulgą, kiedy zauważył zlew pełen brudnych naczyń. Ale Henry nie poddał się. Wytarł mąkę z fartucha i położył się na kanapie, by odpocząć.
Ledwo zdołał uciąć drzemkę, gdy nagle przypomniał sobie, że musi odebrać dzieci ze szkoły. „O nie… Dzieci… Muszę lecieć!” – krzyknął i pobiegł do samochodu.
Jechał jak najszybciej, bo już się spóźniał. Na szczęście zadzwonił dzwonek szkolny, gdy Henry przyjechał. Z pośpiechem zabrał dzieci do domu, ale jedno z nich trzymające go za rękę odmówiło wejścia do środka.
„Co się dzieje, Sadie?” – zapytał, gdy uświadomił sobie, że przywiózł nie to dziecko. „O mój Boże! Alison mnie zabije. Gdzie jest Sadie? I dlaczego nie powiedziałaś mi, że nie jesteś SADIE?”
„Bałam się i myślałam, że jesteś naszym nowym kierowcą,” – odpowiedziała dziewczynka o imieniu Amanda.
Pobiegł z dziećmi z powrotem do szkoły i znalazł Sadie płaczącą przy bramie.
„Kochanie, bardzo cię przepraszam. Byłem w pośpiechu.”
Tymczasem Amanda pobiegła do swoich rodziców, którzy wpadli w panikę, myśląc, że zaginęła lub została porwana.
„Bardzo przepraszam. Myślałem, że twoja córka to moja. W mundurku są takie same,” – przeprosił ich rodziców i szybko uciekł z dziećmi, aby uniknąć odpowiedzialności.
„Uff! To był tylko jeden dzień, ale STRAAASZNIE długi dzień,” – mruknął.
Kiedy Alison wróciła do domu tego dnia, znalazła Henry’ego śpiącego twardo na kanapie. W kuchni zobaczyła bałagan i postanowiła przeprowadzić z nim serdeczną rozmowę.
„Kochanie, wróciłam. Obudź się…”
Henry wstał, przeciągnął się i udawał, że miał równie fantastyczny dzień w domu. „Hej, kochanie… Jak minął twój dzień? Uwielbiam to! Teraz mogę się tak dobrze zrelaksować, jak ty kiedyś, kiedy się martwiłem w biurze” – zażartował.
„Posłuchaj, wciąż możemy to naprawić. Mogę ci pomóc. Widzę, że wciąż nie zamieciony masz podłogę. Z praniem też coś ci nie wyszło,” – próbowała przekonać Alison, ale Henry się nie zgodził.
„Mówiłem ci, że to takie łatwe być w twoich butach! Dam radę. Nie musisz się martwić!” – powiedział, biorąc do ręki miotłę.
Alison nic już nie odpowiedziała. Kiedy wróciła do domu przez następne dni, zawsze znajdowała nowy bałagan, który Henry zrobił w kuchni lub przy praniu. Jednak czwartego dnia ich wyzwania wróciła do domu i zobaczyła coś, co ją zamurowało i zadziwiło.
„Co do…?!” – wpatrywała się wstrząśnięta. „To niesamowite!” Alison poczuła zapach pysznego obiadu, starannie przygotowanego na stole. Dzieci były dobrze ubrane, pokoje wysprzątane, a zasłony wymienione. Wszystko było po prostu perfekcyjne, za piękne, by było prawdziwe.
„Kochanie, to wszystko zrobiłeś? Och, jestem z ciebie taka dumna! Jesteś świetnym gospodarzem!” – wołała, podchodząc do Henry’ego, by go uściskać. Ale on przeraził ją bukietem czerwonych róż.
„Kochanie, jesteś niesamowita. Bardzo przepraszam, że wykorzystywałem ciebie i twoje obowiązki. Nie dałem rady wykonać twojej pracy, więc zatrudniłem pomoc domową. To ona wszystko zrobiła, nie ja!”
Alison była oszołomiona…
„Nie wiedziałem, że prowadzenie domu wymaga ciężkiej pracy, zrozumienia i doświadczenia. Poddaję się, ty wygrywasz!” – pochwalił.
Alison pocałowała Henry’ego i wybaczyła mu. Cieszyła się, że przyznał się do błędu i wrócił do rozsądku. Zatrudnili pomoc domową, a choć Alison wróciła do swojej roli gospodyni, obecność pomocy pozwoliła jej znaleźć czas na naukę i zabawę z dziećmi.
Na koniec Henry wrócił szczęśliwy do swojej pracy. Już nigdy nie narzekał, że ma dość swojej pracy, ani nie kłócił się, gdy Alison potrzebowała jego pomocy w domu.
