Emma myślała, że znalazła idealnego partnera w osobie Stuarta – czarującego i bogatego mężczyzny, przy którym czuła się naprawdę kochana. Ich związek wydawał się bajkowy aż do dnia, gdy poznała matkę Stuarta. Gdy tylko ich spojrzenia się spotkały, Emma zbladła.
Emma poznała Stuarta w kawiarni, jak w filmie. Wzięła swoją kawę i zorientowała się, że to nie to, co zamówiła. W tym samym czasie Stuart wziął swój kubek, zaintrygowany smakiem. Wymienili zdezorientowane spojrzenia, a potem lekki śmiech.
– Zła kawa? – zapytał Stuart, podając jej kubek.
– Bez wątpienia – odpowiedziała Emma z uśmiechem.
Zamienili się kubkami i zaczęli rozmawiać. Zaczęło się od lekkiej pogawędki o kawie, ale szybko przeszli do bardziej osobistych tematów. Rozmawiali o ulubionych książkach, marzeniach i wspomnieniach z dzieciństwa. Zanim się obejrzeli, minęły dwie godziny.
– Nie mogę uwierzyć, że rozmawiamy już tak długo – powiedziała Emma, zerkając na zegarek. – Naprawdę muszę już iść. Czas minął niepostrzeżenie.
– Tak, to prawda – zgodził się Stuart, chwytając swoje rzeczy. – Powinniśmy się jeszcze spotkać.
I tak się wszystko zaczęło.
Kolejne spotkania były równie cudowne. Spacerowali po parku, oglądali stare filmy i delektowali się długimi kolacjami.
Ale Emma szybko odkryła coś o Stuartcie, co ją zaniepokoiło.
Stuart pochodził z wpływowej i zamożnej rodziny, mającej silne kontakty, podczas gdy Emma wywodziła się z prostego środowiska. Ta różnica statusu martwiła Emmę, a pewnego wieczoru, w spokojnej restauracji, Stuart zauważył jej niepokój.
– Coś cię trapi? – zapytał łagodnie.
Emma opowiedziała mu wszystko. Powiedziała, że nie chodzi jej o pieniądze, tylko że kocha go za to, kim jest.
– Emma, ja też cię kocham za to, kim jesteś – zapewnił ją Stuart. – Moja rodzina i pieniądze mnie nie definiują. I nie zdefiniują nas.
Jego słowa nieco uspokoiły Emmę. Widziała szczerość w oczach Stuarta i miała nadzieję, że ich historia miłosna może być równie doskonała jak film.
Tego wieczoru Emma wróciła do domu z lekkim sercem, myśląc o ciepłej relacji, jaka się między nimi rozwijała.
Kiedy skręcała za róg, zauważyła starszą bezdomną kobietę siedzącą na chodniku z kartonową tabliczką: „Proszę, pomóżcie.”
Widok ten ścisnął jej serce. Zatrzymała się i wyjęła kilka dolarów z torebki, podając je kobiecie.
– To dla pani – powiedziała cicho.
Kobieta uniosła zmęczone oczy.
– Dziękuję, kochanie – szepnęła, chwytając banknoty drżącą ręką.
– Ma pani gdzie spać dziś wieczorem? – zapytała Emma z troską.
Kobieta pokręciła głową.
– Nie, zwykle śpię tutaj.
– W pobliżu jest schronisko. Mogą dać pani jedzenie i miejsce do spania. Chce pani tam pójść?
Kobieta zawahała się, po czym skinęła głową.
– Mam na imię Violette – powiedziała.
– A ja jestem Emma – odparła, podając jej rękę i pomagając wstać.
Razem przeszły kilka ulic do schroniska. Tam Emma dopilnowała, by Violette otrzymała jedzenie, ciepłe łóżko i pomoc medyczną.
– Dziękuję za twoją dobroć, Emmo – powiedziała Violette, głosem silniejszym po posiłku.
– Nie ma za co. Każdy zasługuje na odrobinę pomocy.
Rozmawiały jeszcze chwilę, a Emma podzieliła się szczegółami ze swojego życia.
– Moi rodzice nie są bogaci, ale bardzo ich kocham. Ciężko pracuję, by zapewnić nam byt.
– A masz męża, kochanie?
Emma zachichotała.
– Nie, ale niedawno poznałam cudownego mężczyznę, Stuarta. Jest zabawny, inteligentny i kocha zwierzęta, tak jak ja.
– Dobrze zarabia? Pewnie tak, skoro umawia się z taką ładną dziewczyną – zażartowała Violette.
Emma uśmiechnęła się.
– Pewnie zarabia dobrze. Pochodzi z dobrej rodziny. Ale nie interesują mnie jego pieniądze. Sama potrafię na siebie zarobić, Violette. Liczy się tylko nasza miłość.
– Masz rację, kochanie – uśmiechnęła się Violette. – Miłość znajduje nas w najbardziej nieoczekiwanych miejscach. Nie liczy się, skąd pochodzisz, tylko kim jesteś.
Emma poczuła się z nią związana. Zostawiła Violette swój numer telefonu, obiecując, że odwiedzi ją następnego dnia.
Ale gdy Emma wróciła do schroniska, Violette już tam nie było. Personel poinformował ją, że kobieta wyszła wcześnie rano.
Minęły dwa miesiące…
– Stuart, co sądzisz o tej sukience? – zapytała Emma, pokazując prostą, ale elegancką kreację.
– Jest idealna. We wszystkim wyglądasz olśniewająco – odpowiedział Stuart.
Emma zarumieniła się, pełna ekscytacji i nerwowości.
– Mam nadzieję, że twoja mama mnie polubi. Trochę się denerwuję. Szkoda, że twoja siostra nie może być tutaj. Musiała akurat wyjechać do Włoch?
Stuart zbliżył się do niej, kładąc dłonie na jej ramionach.
– Moja mama jest ciepła i miła. Polubi cię, tak jak ja. Gdyby tata żył, też byłby zachwycony, że cię poznał.
Te słowa nieco uspokoiły Emmę. Głęboko odetchnęła i skinęła głową.
– Dobrze, zróbmy to.
Po południu przyjechali do rodzinnej posiadłości Stuarta. Duży dom z porośniętymi bluszczem murami i zadbanym ogrodem robił ogromne wrażenie.
– Gotowa? – zapytał Stuart.
– Gotowa – odpowiedziała z niepewnym uśmiechem.
Weszli do środka, gdzie przywitały ich bogate dekoracje i dzieła sztuki. Emma była pod wrażeniem przepychu.
– Witaj w domu, Stuart – rozległ się znajomy głos.
Emma spojrzała i zbladła.
Przed nią stała Violette – już nie jako bezdomna, lecz elegancka dama w stylowej kreacji.
Zaskoczona Emma upuściła torebkę.
Stuart ją podniósł i podał jej.
– Emma, wszystko w porządku? To moja mama, Violette. Mamo, to Emma.
– Tak, wszystko w porządku – odpowiedziała Emma, starając się zapanować nad szokiem.
Emma wiedziała, że matka Stuarta ma na imię Violette, ale nigdy nie przypuszczała, że to ta sama kobieta, której kiedyś pomogła.
– Miło cię poznać, Emmo – powiedziała Violette, podchodząc i obejmując ją ciepło.
Emma odwzajemniła uścisk, choć jej myśli były w chaosie.
– Miło mi – wydusiła.
Gdy szły dalej, Violette szepnęła Emmie do ucha:
– Proszę, zachowaj naszą pierwszą rozmowę w tajemnicy. Musiałam poznać prawdziwą naturę kobiety, którą kocha mój syn.
Emma wymusiła uśmiech, ale w środku kipiała. Jak Violette mogła ją tak przetestować?
Gdy Stuart na chwilę ich zostawił, Emma nie wytrzymała.
– Dlaczego to pani zrobiła? – zapytała ostro. – To było okrutne, Violette!
– Musiałam być pewna, że kochasz Stuarta za to, kim jest, a nie za jego majątek. I zdałaś ten test, kochana.
– Rozumiem intencje, ale to było zwodnicze. Kocham Stuarta szczerze. Chciałabym, żeby od początku była pani ze mną szczera!
Violette przytaknęła ze skruchą.
– Masz rację. Przepraszam cię, Emmo. Naprawdę.
Emma głęboko odetchnęła.
– Dziękuję. Akceptuję przeprosiny, ale potrzebuję czasu, by znów w pełni pani zaufać.
W tym momencie wrócił Stuart.
– Wszystko w porządku?
Emma uśmiechnęła się z trudem.
– Tak, wszystko dobrze.
Spojrzała na Violette, która skinęła jej ze zrozumieniem.
Weszli do jadalni na obiad. Stuart odsunął dla Emmy krzesło.
– Proszę, usiądź koło mnie.
– Dziękuję – powiedziała Emma z uśmiechem, siadając.
– Mam nadzieję, że lubisz kuchnię włoską, Emmo – powiedziała Violette. – Nasz szef kuchni przygotował specjalne menu.
– Uwielbiam włoską – odparła Emma, czując się trochę swobodniej. – Pachnie cudownie.
– Poczekaj, aż spróbujesz – dodał Stuart. – Nasz szef kuchni jest niesamowity.
Podczas obiadu Stuart zaczął opowiadać historie.
– Czy opowiadałem ci kiedyś, jak próbowałem zbudować domek na drzewie? To była katastrofa.
Violette zaśmiała się.
– Tak, musieliśmy wezwać cieślę, żeby go naprawił.
Emma roześmiała się.
– Chciałabym kiedyś go zobaczyć.
– Emmo, co lubisz robić w wolnym czasie? – zapytała Violette.
– Lubię czytać i spędzać czas na świeżym powietrzu. Z Stuartem często chodzimy na piesze wędrówki w weekendy.
– Emma jest świetna w wyszukiwaniu najlepszych tras. Lubi też pracę wolontariacką – dodał Stuart.
– To cudowne – pochwaliła Violette. – Widać, że masz dobre serce.
Emma uśmiechnęła się szczerze, rozumiejąc, że działania Violette wynikały z troski o syna. Choć metody były kontrowersyjne, Violette nie chciała zaszkodzić.
Pod koniec wieczoru Violette objęła Emmę.
– Cieszę się, że zdałaś test – szepnęła z rozbawieniem.
Emma zaśmiała się.
– Ja też.
Wracając do samochodu, Stuart chwycił Emmę za rękę.
– To był idealny wieczór. Polubiłaś mamę?
– Tak. Jest miła – odpowiedziała Emma, decydując się zachować pierwsze spotkanie z Violette w tajemnicy.
