Mężczyzna jest wstrząśnięty, gdy trzy lata po śmierci żony on i jego mała córka rozpoznają ją podczas wakacji.
Sam Jordan wciąż nie mógł się pozbierać po stracie swojej ukochanej żony Jenny, która zginęła w tragicznym wypadku samochodowym. Jenny zmarła trzy lata temu, zostawiając Sama, by samotnie wychowywał ich dwuletnią córkę Mię.
Życie stało się dla Sama koszmarem, zmagając się z własnym żalem oraz żalem Mii. Minęły ponad trzy lata, zanim poczuł, że on i Mia osiągnęli coś, co można nazwać „normalnym” życiem. I wtedy postanowił zabrać Mię na wakacje.
Sam zdecydował, że dwutygodniowa przerwa w słonecznej Kalifornii będzie miłą odskocznią od ich rodzinnego miasta w Kolorado. Znalazł ładny pensjonat w Venice Beach, blisko oceanu, w tętniącym życiem, kolorowym miejscu, które Mia mogła polubić.
Ojciec i córka szybko przystosowali się do spokojnego rytmu wakacji i wprowadzili codzienną rutynę: rano chodzili na plażę, potem jedli lunch, a po południu zwiedzali.
Jednego popołudnia wydarzyło się coś niezwykłego. Sam i Mia zatrzymali się na lody, kiedy pięcioletnia Mia krzyknęła: „Tato, to MAMUSIA!” I w mgnieniu oka Mia zniknęła, przeciskając się przez tłum na promenadzie.
Sam upuścił lody i zaczął biec za Mią, doganiając ją po 100 metrach. „Mia!” – wypalił, „Wiesz, że nie możesz uciekać od taty!”
„Ale tato, to mamusia!” – pantingowała Mia, „Ona jest tam!” I wskazała na parę stojącą trochę dalej, oglądającą rękodzieło.
Sam opadł na kolana i wziął Mię za ręce. „Kochanie, wiesz, że mamusia poszła do nieba…”
Ale Mia stanowczo potrząsnęła głową. „Nie, tato, rozpoznałam mamusię na obrazku na mojej ścianie. To mamusia!” Sam miał zamiar wyjaśnić jej jeszcze raz, że Jenny nie żyje, gdy kobieta, na którą wskazała Mia, odwróciła się.
Serce wie, gdzie należy.
Sam poczuł, jakby cała powietrze opuściło jego ciało. To była Jenny! Albo ktoś, kto był jej bliźniaczą siostrą! Sam wstał i ruszył w stronę kobiety, trzymając Mię za rękę.
Gdy byli już kilka kroków od niej, Mia wyrwała się i rzuciła ramionami na talię kobiety. „Mamusia!” – krzyknęła. „Och, mamusia! Wiedziałam, że to ty!”
Kobieta spojrzała na Mię, zmarszczyła brwi, potem spojrzała na Sama, a na jej twarzy pojawił się zdezorientowany wyraz. Sam miał zamiar przeprosić, gdy mężczyzna stojący obok niej odwrócił się.
To był Clive! Jego najlepszy przyjaciel, którego nie widział od pogrzebu Jenny. „Clive!” – krzyknął. „Chłopie, nie uwierzysz…” Ale coś było bardzo nie tak, ponieważ Clive wyglądał na przerażonego i chwycił kobietę, która wyglądała jak Jenny, za ramię.
„Musimy iść!” – krzyknął.
Kobieta, która wyglądała jak Jenny, była zaskoczona. „Sam, co się dzieje?” – zapytała Clive’a. Sam? Myślała, że Clive to SAM? Sam postawił krok naprzód i położył ciężką rękę na ramieniu Clive’a.
„Co tu się dzieje, Clive? Kim jest ta…kobieta?” – zapytał.
Kobieta, która wyglądała jak Jenny, uśmiechnęła się. „Jestem żoną Sama” – powiedziała. „Jestem Jenny.”
Mia, która wciąż trzymała się talii kobiety, krzyknęła triumfalnie. „Widzisz tato, to JEST mamusia!”
„Mamusia?” – powiedziała kobieta, delikatnie dotykając twarzy Mii. „Chciałabym nią być! Zawsze marzyłam o małej dziewczynce… Miałam ją nazwać… Mia.”
„Jestem Mia!” – powiedziała dziecko. „I ty jesteś moją mamą, a TO jest mój tata!”
Clive był blady jak śmierć i starał się wyrwać z żelaznego uchwytu Sama. „To nie to, co myślisz!” – krzyknął. „Nie planowałem tego, to po prostu się stało…”
„Co się stało?” – zapytał Sam.
„Po wypadku… Wiesz, samochód był tak spalony… Mieliśmy pogrzeb…” – powiedział Clive. „Pewnej nocy oglądałem program o zaginionych ludziach i pokazali zdjęcie kobiety, którą znaleziono. To była Jenny! Miała jakiegoś rodzaju uraz mózgu… Nie pamiętała, kim jest, ale lekarze myśleli, że z powodu obrażeń i poparzeń musiała być w ciężkim wypadku. Wtedy przypomniałem sobie, jak Jenny zawsze zabierała te młode dziewczyny, które autostopem jeździły… Myślę, że to one zginęły w samochodzie, a Jenny została wyrzucona na zewnątrz.”
„Dlaczego nie przyszedłeś do mnie?” – zapytał Sam, złościąc się. „Mia i ja opłakiwaliśmy ją, byliśmy w tak wielkim bólu!”
Clive nie mógł spojrzeć Samowi w oczy. „Kocham Jenny. Wiedziałeś o tym, kiedy zaczęliście się spotykać. ZABRAŁEŚ ją ode mnie, więc ją odzyskałem…”
Jenny słuchała tego w przerażonym milczeniu. „Ty… Ty powiedziałeś mi, że jesteś moim mężem” – wydusiła. „Powiedziałeś, że moje marzenia o małej dziewczynce to fantazje… OKŁAMAŁEŚ MNIE!”
Clive wzdrygnął się z powodu jej gniewu, a Sam spokojnie wybrał numer 911 i zadzwonił na policję. Później siedział z Jenny i Mią, zaczynając sortować bałagan, który obsesja jednego człowieka zrobiła z ich życiem.
Sam wyjaśnił Mii, że mamusia prawdopodobnie będzie potrzebować dużo czasu, aby wszystko sobie przypomnieć, i poprosił Jenny, by była cierpliwa. Jenny tylko uśmiechnęła się.
„Przez te trzy lata zawsze czułam, że coś było nie tak. Sam – to znaczy Clive – mówił mi, że go kocham, że jest moim mężem, ale coś było… nie tak.” Złapała za ręce Sama i Mii. „Teraz czuję, jakby świat wreszcie wrócił na swoje miejsce!”
I powoli, krok po kroku, wrócił.
