Córka Henry’ego, Sophie, poznała w szkole Sandrę, która wyglądała dokładnie tak samo jak ona, i spędzała z nią czas. Były przekonane, że są bliźniaczkami. Henry był zszokowany, gdy spotkał Sandrę i jej matkę, i postanowił dowiedzieć się, co się stało.
Henry przeprowadził się z Teksasu do Los Angeles, gdy jego córka Sophie skończyła siedem lat i miała zacząć drugą klasę. „No dobrze, oto twoja nowa szkoła, Sophie. Jesteś podekscytowana?” — zapytał córkę, odprowadzając ją.
„Chyba tak…” — odpowiedziała Sophie, nerwowo kręcąc palcami wokół spódnicy. „A co, jeśli nikt mnie nie polubi?”
„Polubią. Musisz być po prostu miła dla wszystkich, a jeśli ktoś będzie dla ciebie niemiły, to pójdź inną drogą. Nie zaczynaj kłótni, ok?” — dodał Henry i pocałował ją w czoło.
Sophie pomachała na pożegnanie i weszła do szkoły. Natychmiast znalazła swoją klasę, ale wszyscy uczniowie byli już w środku. Oczy dzieci się powiększyły, a kilku nawet zaniemówiło, widząc ją. Zatrzymała się w drzwiach i spojrzała wokół zdezorientowana.
Nowi koledzy z klasy zaczęli odwracać głowy między nią a inną dziewczynką siedzącą z tyłu. Sophie zerknęła i zobaczyła blond głowę. Nagle jeden z chłopców krzyknął: „To klon Sandry!”
Wtedy Sophie zobaczyła dziewczynkę na końcu klasy i aż zaniemówiła z wrażenia. Dziewczyna wyglądała dokładnie jak ona! Sandra wstała i patrzyła na nową uczennicę z otwartymi ustami. „Wow! Wyglądamy jak bliźniaczki!” — wykrzyknęła i szeroko się uśmiechnęła.
Sophie od razu poczuła się swobodnie i również się uśmiechnęła. „Tak, ale dlaczego? Nie mam sióstr,” odpowiedziała.
„Ja też nie! Jest tylko mama i ja,” powiedziała Sandra, podbiegła do Sophie i złapała ją za rękę. „Chodź, usiądź ze mną.”
Rozmawiały kilka minut, a potem podeszły do nich inne dzieci. Nagle przyszła nauczycielka, pani Carr. „Chyba mamy dzisiaj nową uczennicę, Sophie Douglas. Chodź się przywitać,” powiedziała, a potem cicho westchnęła: „Och.”
„Pani Carr, ona jest taka jak Sandra!” powiedziało jedno z dzieci, gdy Sophie podeszła do przodu klasy.
„Cześć, mam na imię Sophie. Kocham książki i chodzenie na plażę z tatą. Przeprowadziliśmy się tu z Teksasu i bardzo się cieszę, że poznam nowych przyjaciół,” powiedziała dziewczynka i uśmiechnęła się do wszystkich. Pani Carr zaczęła klaszcze, a reszta klasy poszła za jej przykładem.
„To wspaniale, Sophie. Wygląda na to, że masz bliźniaczkę w naszej klasie. To super! Możesz już usiąść. Dzisiaj nauczymy się o żabach…” — zaczęła lekcję pani Carr.
Sophie i Sandra bawiły się przez cały dzień z przyjaciółmi Sandry. Szybko się zżyły. Po lekcjach Sophie opowiedziała tacie wszystko o Sandrze i o tym, jak bardzo są do siebie podobne.
Po całym tygodniu słuchania o nowej przyjaciółce Henry postanowił ją poznać i zadzwonił do mamy Sandry, żeby umówić się na wspólną zabawę. Spotkali się kilka dni po pierwszym dniu Sophie w nowej szkole w McDonald’s. Gdy Sandra i jej mama, Wendy, weszły, Henry zaniemówił. Nie mógł uwierzyć, że jego córka nie przesadzała.
Kobieta również zaniemówiła, widząc Sophie. „O mój Boże. Cześć! Musisz być Sophie. Sandra cały tydzień mówiła mi o tobie. Naprawdę wyglądacie jak bliźniaczki!” — uśmiechnęła się szeroko Wendy. Dziewczynki poszły na plac zabaw, a dorośli mogli spokojnie porozmawiać.
„Cześć, jestem Henry. Miło cię poznać,” powiedział Henry, podając rękę Wendy. Usiedli przy stoliku i rozmawiali.
Wendy powtórzyła to samo zdanie. „Wow, nie mogę w to uwierzyć. Słyszałam o takich przypadkach, ale to coś innego,” powiedziała, obserwując bawiące się dziewczynki.
„Co masz na myśli?”
„Sandra jeszcze o tym nie wie, ale ją adoptowałam. Czy Sophie jest twoja biologicznie?”
„Tak. Moja była żona, Irene, odkryła, że jest w ciąży po naszym rozstaniu i urodziła ją. Wspólnie wychowywaliśmy córkę, ale rok temu zmarła, i teraz mam pełną opiekę. Martwiłem się o Sophie, wiesz,” mówił Henry. „Straciła mamę, a ja musiałem się tu przeprowadzić z powodu pracy. To za dużo zmian. Ale Sandra była jak dar od Boga. Sophie cały tydzień się uśmiecha i opowiada o wszystkim, co mają wspólnego. Nie mogę wystarczająco podziękować twojej córce.”
„Skąd się przeprowadziliście?”
„Z Teksasu. Mieszkaliśmy w Dallas,” odpowiedział Henry.
„Hmmm…” — mruknęła Wendy, opierając brodę na dłoni.
„Co?”
„Niechętnie to powiem, ale myślę, że Sandra też urodziła się w Teksasie,” powiedziała, wilgotniąc usta. „Muszę sprawdzić jej akt urodzenia. Czy jest szansa, że twoja zmarła była żona miała bliźnięta?”
„Nie wiem… Nie byłem tam z nią przez pracę. Ale to niemożliwe. Wróciłem tydzień po porodzie. Ona już wyszła ze szpitala i spotkałem Sophie w domu. Więc nie ma mowy, żeby to się stało,” odpowiedział Henry, mrugając szybko oczami, próbując myśleć.
„Czy w tamtym czasie mieliście dobre relacje?”
„Co masz na myśli?”
„No, jeśli czuła, że cię nie będzie, może uznała, że dwoje dzieci to za dużo,” zaproponowała Wendy ostrożnie.
„Mówisz, że mogła oddać jedno dziecko, a drugie zatrzymać?” zapytał Henry, nadal nie mogąc uwierzyć, że Irene mogła oddać jedno z dzieci do adopcji. „Nie byliśmy razem dobrze, dlatego się rozstaliśmy. Ale to po prostu… nie wiem, co powiedzieć.”
„Czy moglibyśmy się dowiedzieć prawdy?”
„Chyba mogę zadzwonić do szpitala i sprawdzić…” mamrotał Henry, wciąż w szoku i przeczesując włosy palcami. Wtedy dziewczynki wróciły i powiedziały, że są głodne, więc rozmowę trzeba było odłożyć na inny dzień.
Kilka dni później zabrał Sophie do domu Wendy i wrócił do Teksasu. Rozmawiał z personelem szpitala i pytał jak najwięcej. W końcu jedna miła pielęgniarka współczuła mu i odkryła, że Irene urodziła dwoje dzieci.
Niestety Henry nigdy nie dowiedział się, dlaczego podjęła trudną decyzję, by jedno dziecko oddać, ale podejrzewał, że to jego wina.
Zostawiłem ją samą na porodówce i nie byłem z nią przez większość ciąży. To moja wina. Pewnie wiedziała, że będzie miała bliźnięta, ale mi nie powiedziała.
Teraz nie mógł już nic zmienić w przeszłości. Mógł tylko iść naprzód i próbować naprawić sytuację. Po powrocie z Wendy zrobili test DNA dla Sandry, który potwierdził ich podejrzenia. Henry jasno dał do zrozumienia, że Wendy jest matką dziewczynki i nigdy nie będzie próbował ich rozdzielić.
Dorośli usiedli z dziewczynkami i opowiedzieli im wszystko, ile mogli, co oznaczało wyjaśnienie Sandrze, że jest adoptowana. Ale bliźniaczki ucieszyły się i objęły się, powtarzając: „Jesteśmy siostrami! Jesteśmy siostrami!”
Henry i Wendy mogli tylko się śmiać, ciesząc się, że dziewczynki są szczęśliwe. Musieli radzić sobie z tą trudną sytuacją, ponieważ Henry chciał być ojcem Sandry, a Wendy nie wiedziała, jak odnaleźć się w życiu Sophie.
Ostatecznie postanowili wspólnie wychowywać dziewczynki jak swoje własne dzieci, i okazało się to niesamowite. Dziewczynki lepiej niż dorośli zaaklimatyzowały się do nowej sytuacji i było idealnie.
Pewnej nocy Sophie powiedziała coś, co zaskoczyło Henry’ego. „Tato, dlaczego nie poślubisz Wendy? Wtedy ona też mogłaby być moją mamą.”
„Och, kochanie, to skomplikowane. Wendy i ja jesteśmy tylko dobrymi przyjaciółmi,” odpowiedział.
„Nigdy nie zapomnę mojej mamy. Ale ją lubię. Myślę, że byłaby dobra dla ciebie też,” nalegała Sophie.
Henry się uśmiechnął. „Zobaczymy.”
Ale jakby jego córka przewidziała przyszłość. W końcu Henry i Wendy zaczęli się spotykać, a gdy dziewczynki miały 12 lat, pobrali się, a one były druhnami.
