Kiedy postawiłam na trawniku wesołego, małego skrzata ogrodowego, nie spodziewałam się, że wywoła to wojnę z Joshem, moim zrzędliwym, przesądnym sąsiadem. Jeden gniewny spojrzenie, jedno groźba i linie frontu zostały wyznaczone – dokładnie między moimi różami a jego perfekcyjnymi żywopłotami.
Poranne słońce rozpuszczało się w rosy, malując mój przedni trawnik bladym złotem.
Trawa była jeszcze wilgotna i miękka pod moimi bosymi stopami, ziemia chłodna po nocnym chłodzie.
Stałam tam przez chwilę, chłonąc ciszę – taką ciszę, która pojawia się tylko przed przebudzeniem całej okolicy.
W moich dłoniach trzymałam najsympatyczniejszego małego skrzata, jakiego kiedykolwiek widziałam – z różowymi policzkami, rozłożonymi ramionami, grubą brodą i zielonym kapeluszem, lekko przechylonym na bok.
Wyglądał, jakby wyszedł prosto z bajki i znalazł się na moim trawniku.
Jego ceramiczna twarz miała delikatny uśmiech, jakby wiedział coś, czego ja nie wiedziałam i nie zamierzał mi powiedzieć.
„Myślę, że właśnie tutaj” – wyszeptałam, kucając obok różanych krzewów. Płatki nadal były zwinięte od porannego chłodu.
Delikatnie położyłam skrzata na trawie, lekko go obracając, żeby był zwrócony w stronę ulicy, jak mały strażnik mojego domu.
Wtedy usłyszałam to. Drzwi sąsiada trzasnęły głośno i zgrzytliwie, jak ostrzeżenie.
„Mary” – dobiegł szorstki głos, pełen pogardy, który sprawiał, że czułaś się winna, choć nic złego nie zrobiłaś.
„Co to do diabła jest?”
Westchnęłam i odwróciłam się. Oczywiście, że to był Josh. Mój sąsiad.
Zawsze zrzędliwy, zawsze czujny.
Przycinał żywopłoty jakby szykował się do inspekcji wojskowej, a kiedyś krzyczał na wiewiórkę za kopanie w jego petuniach.
„To skrzat, Josh. Nie jest uroczy?” – zapytałam, uśmiechając się szeroko, żeby zobaczyć, czy się zmarszczy.
Josh podszedł bliżej, zmrużył oczy.
„To przynosi pecha” – wyrzucił z siebie.
„Skrzaty. Złe omenki. Czytałem o nich. Widziałem, co robią.”
„Czytałeś o skrzatach?” – uniosłam brew.
„Niech zgadnę. Internetowe forum dla wkurzonych właścicieli trawników?”
Nie zaśmiał się. Nie mrugnął. Stał tylko z założonymi na piersi ramionami.
„Mówię ci. Jeśli to coś zostanie na trawniku, nie obwiniaj mnie, kiedy przyjdzie pech.”
Pochyliłam się i pogładziłam skrzata z czułością.
„Jeśli pech przyjdzie, powiedz mu, żeby przyniósł kawę. Zostawiam go, Josh.”
Skinął powoli, złowrogo głową.
„To chyba nie będziesz miał nic przeciwko konsekwencjom.”
I tak po prostu odwrócił się na pięcie i wszedł do domu.
Wiatr podniósł się, szeleszcząc różami. Spojrzałam znów na skrzata. Jego mały uśmiech wydawał się szerszy.
Następnego ranka było zbyt cicho.
Nie było śpiewu ptaków, nie było dźwięku kosiarek, nawet zwykłego szczekania psa Johnsonów dwa domy dalej. Zamiast tego do kuchni dotarł dziwny zapach.
Był ostry i dymny, jak spalone zioła zmieszane ze starymi sosnowymi igłami i czymś kwaśnym, czego nie potrafiłam nazwać.
Zmarszczyłam nos i otworzyłam tylne drzwi, pozwalając, by siatka zatrzasnęła się za mną.
Stałam, mrużąc oczy w słońcu, próbując zrozumieć, co czuję w powietrzu. Potem zobaczyłam to.
Ogród Josha wyglądał, jakby opanowało go jakieś dziwne rytualne biwakowanie.
Na drzewach, hakach na werandzie i nawet na maszcie jego flagi wisiały małe metalowe latarenki, każda delikatnie kołysała się na porannym wietrze.
Z każdej unosił się szary dym, gęsty jak zupa, który przesuwał się powoli w powietrzu wprost do mojego domu.
Dym nie unosił się w górę – przesuwał się na boki, wpadając przez otwarte okna, na moje suszące się pranie i do mojej duszy.
„Co ty do cholery robisz?” – zawołałam, podchodząc do żywopłotów dzielących nasze podwórka.
Josh wyszedł na tylną werandę, spokojny jak kot w słońcu. Wyglądał dumnie, jakby właśnie zbudował piramidę albo wynalazł ogień.
„To” – powiedział, rozkładając ręce jak prowadzący program – „to święte latarenki do oczyszczania złych duchów, używane przez plemiona.”
„Złe duchy?” – znów zakaszlałam, machając ręką przed twarzą.
„Jedyny zły duch tutaj to ten okropny zapach! Chcesz mnie wytruć dymem?”
Uśmiechnął się jak diabeł w kościele.
„Wiatr dziś cały dzień wieje w twoją stronę. Sprawdziłem pogodę. Nauka działa cuda.”
Patrzyłam na niego, łzy napływały mi do oczu.
„Walka, Josh. Walka na całego.”
Weszłam do domu, złapałam kluczyki i pojechałam prosto do sklepu ogrodniczego. Jeśli Josh chce walki, dostanie paradę skrzatów.
Godzinę później wróciłam z dziesięcioma kolejnymi skrzatami. Dużymi, malutkimi, jednym śpiącym z wędką i jednym, który zdecydowanie przypominał Elvisa w okularach przeciwsłonecznych i pelerynie. Ustawiłam je wszystkie wokół oryginału jak lojalną straż przy zamku.
Josh wyszedł z kawą w ręku. Spojrzał na to wszystko i zamarł. Kubek wypadł mu z ręki i rozbił się na werandzie.
Wojna oficjalnie się zaczęła.
W południe słońce wisiało prosto nad nami jak reflektor, a mój nastrój był równie jasny.
Moja mała armia skrzatów stała dzielnie i radośnie na podwórku, każdy z innym wyrazem twarzy.
Skrzat Elvis nawet mrugał do listonosza. To było głupie, ale byłam dumna. Dodawały charakteru mojemu podwórku – mojemu własnemu charakterowi.
Potem ktoś zapukał.
Było ostre i szybkie, jakby ktoś chciał zacząć kłótnię. Otworzyłam drzwi i zmrużyłam oczy na słońce.
Przed drzwiami stała kobieta, wysoka i sztywna, ubrana w granatowy garnitur bez zagnieceń i w kosztowne okulary przeciwsłoneczne.
Trzymała clipboard jak miecz.
„Inspekcja wspólnoty mieszkaniowej” – powiedziała beznamiętnie. Jej głos był tak radosny jak ktoś, kto dla zabawy psuje dziecięce stoisko z lemoniadą.
„Otrzymaliśmy skargę.”
Skrzyżowałam ręce i uniosłam brew.
„Zgaduję” – powiedziałam powoli. „Josh?”
Nie odpowiedziała. Ani kiwnięcia głową, ani słowa. Zamiast tego zaczęła obchodzić moje podwórko, jakby oceniał konkurs piękności trawników.
Jej długopis skrobał po clipboardzie co kilka kroków.
Usta miała zaciśnięte, jakby tłumiła coś kwaśnego.
Zatrzymała się przy moim kręgu skrzatów. Nozdrza jej drgnęły.
Pochyliła się, by przyjrzeć się bliżej skrzatowi Elvisowi, potem westchnęła, jakby sprawiało jej to fizyczny ból.
Wskazała na mój ganek. „A dzwonki wietrzne” – powiedziała.
„A co z nimi?” – zapytałam.
„Niezgodne z przepisami” – odpowiedziała, jakbym powinna była wiedzieć. „Zanieczyszczenie hałasem.”
Kiedy skończyła powolny spacer wokół domu, podała mi listę zarzutów tak długą, że zwijała się na dole.
Było tam wszystko – „Usuń wszystkie figurki ogrodowe z widoku publicznego.”
„Przemaluj obramowania na zatwierdzony kolor.”
„Umyj chodnik pod ciśnieniem.”
„Zakaz wieszania przedmiotów na ganku.”
„Brak dzwonków wietrznych?” – zmarszczyłam brwi. „Naprawdę?”
Nie mrugnęła.
„Dziękujemy za współpracę.”
Odwróciła się i odeszła, a jej obcasy stukotały jak małe młoteczki o beton.
A tam, na podwórku, stał Josh. Z założonymi rękami, z nową kawą w dłoni. Uśmiechał się chytrze jak kot w sklepie z kremami.
Tamtej nocy cicho zebrałam skrzaty i przeniosłam je na tyły domu. Poczułam się, jakbym przegrała małą wojnę.
Usiadłam na schodach ganku, patrząc na odpryskującą farbę na elewacji, dzwonki wietrzne milczały za mną.
Serce ciążyło mi jak kamień na dnie strumienia.
Czy przegrałam?
Następnego ranka niebo było czyste, a powietrze już ciepłe.
Wyciągnęłam z garażu starą metalową drabinę, której nogi skrzypiały jak moje kolana.
Postawiłam ją przy ganku i sięgnęłam po skrobaczkę do farby, gotowa zająć się obramowaniami, za które wspólnota mnie skrytykowała.
Wtedy go zobaczyłam.
Josh przeszedł z ogrodu, powoli i niepewnie, jakby nie był pewien, czy nie rzucę w niego skrobaczką. W jednej ręce trzymał małe wiaderko z farbą, w drugiej dwa czyste pędzle.
„Chyba przesadziłem” – powiedział, patrząc na farbę zamiast na mnie.
„Chyba?” – wyrzuciłam, wycierając pot z czoła i odgarniając włosy. Głos miałam ostry, ale serce nie w to nie było zaangażowane.
Zmienił pozycję na stopach. „Przepraszam, Mary. Nie chciałem, żeby cię tak zgłosili.”
Zatrzymałam się i spojrzałam na niego. Naprawdę spojrzałam. Jego ramiona opadły. Usta nie miały zwykłego uśmieszku. Głos brzmiał inaczej – cicho, może trochę smutno.
„Co masz w tym wiaderku?” – zapytałam.
„Biały cedrowy mgiełka” – odpowiedział, wyciągając je jak znak pokoju. „Pasuje do twoich okiennic.”
Patrzyłam na wiaderko chwilę, potem skinęłam głową. „Dobrze. Ale to ty będziesz na drabinie.”
Uśmiechnął się lekko.
„Sprawiedliwie.”
Malowaliśmy obramowania razem, ramię w ramię. Słońce przesuwało się po niebie, robiąc się gorące, a potem złote.
Śmialiśmy się, kiedy Josh rozlał trochę farby na but, przeklinając pod nosem.
Zmieniając się na drabinie, nie rozmawialiśmy o wspólnocie ani o skrzatach – przynajmniej na początku.
Gdy płukaliśmy pędzle przy wężu, powiedział: „Straciłem żonę dwa lata temu. Dom jest od tamtej pory za cichy. Czasem ta cisza przytłacza mnie jak ciężar na klatce piersiowej.”
Skinęłam głową. „To miejsce kiedyś wydawało się za duże. Ale skrzaty jakoś sprawiły, że jest moje. Głupie, wiem.”
Gdy słońce zaczęło zachodzić, dom wyglądał jaśniej. Jakby wybaczył nam obu.
„Wciąż jesteś zły na skrzaty?” – zapytałam.
Josh pokręcił głową.
„Nie. Może nie przynoszą pecha. Może są po prostu źle rozumiane.”
Uśmiechnęłam się.
„Tak jak ty?”
Spojrzał na mnie i cicho powiedział: „Może.”
Tamtego wieczoru, po wyschnięciu ostatniej warstwy farby, znów stanęłam na przednim trawniku, trzymając skrzata w ręku.
„Mogę go postawić z powrotem?” – zapytałam Josha, który opierał się o płot, jakby był jego częścią.
„Zacznijmy od jednego” – powiedział. „Sprawdźmy duchowe wody.”
„Trudno wybrać” – zażartowałam. „Wszystkie mają taką osobowość.”
Podszedł, podniósł oryginalnego skrzata. „Weźmy tego. Wygląda, jakby wiele widział.”
Postawiliśmy go razem, tuż obok róży.
„Obiad?” – nagle zapytał Josh, pocierając kark. „Może pomogę wybrać najmniej nawiedzonych z reszty.”
Zrobiło mi się gorąco w policzki. „Pewnie” – powiedziałam. „Przynieś smugi, jeśli będzie źle.”
Zaśmiał się.
Staliśmy tak obok siebie, wiatr się zmienił. Latarenki zniknęły. Uśmiech skrzata wyglądał mniej złośliwie, bardziej zadowolony.
Może szczęście, tak jak ludzie, potrzebuje czasu, by je zrozumieć.
A może pokój, jak farba, potrzebuje kilku warstw, by się utrwalić.
