Kiedy zaszłam w ciążę z naszym drugim dzieckiem, mój mąż powiedział mi, że jeśli to nie będzie męski dziedzic, to wyrzuci mnie i moją córkę z domu. Musiałam podjąć decyzję, ale lata później ta straszna decyzja wróciła do mnie.
Mój mąż i ja planowaliśmy mieć kolejne dziecko. „Moim marzeniem jest zostać ojcem dwóch dzieci”, mówił często. Nasza córka, jedyna, miała mieć 7 lat, więc pomyśleliśmy, że to dobry moment na spróbowanie, by miała rodzeństwo, żeby mogła cieszyć się małym bratem (lub siostrą?), póki oboje byli dziećmi.
Po tym, jak moje miesiączki spóźniły się o ponad 5 tygodni, postanowiłam umówić się na wizytę u mojego lekarza ogólnego, który ogłosił mi tę wiadomość. „Gratulacje, Chrissy! Jesteś w ciąży!” i oboje byliśmy bardzo szczęśliwi!
Jednak mój mąż powiedział mi coś, czego nigdy wcześniej mi nie powiedział. Już miałam Jessy, a po dowiedzeniu się o mojej ciąży, powiedział, że nie zniosłby kolejnej kobiety w domu. Więc jeśli „nie urodzę męskiego dziedzica, będę musiała opuścić dom”.
Podczas rutynowego USG powiedziano mi, że to dziewczynka. Nie wiedziałam, co powiedzieć mojemu mężowi, więc skłamałam. Kiedy wróciłam do domu, zapytał: „Jak poszło badanie? Co powiedział lekarz?”
„Ach…” odpowiedziałam. „Cóż, powiedział, że jeszcze nie jest pewne. Dowiemy się podczas porodu.” W dniu porodu, gdy wychodziliśmy do szpitala, mój mąż przyniósł dwie torby pełne rzeczy.
„Do czego to wszystko, John?”, zapytałam. „Myślałaś, że żartuję? Jeśli urodzisz dziewczynkę, nigdy więcej nie postawisz nogi w moim domu!”
Tylko Bóg wie, jak bardzo się bałam. Ledwo mogłam skupić się na porodzie. W sali był inny przypadek, kobieta, która miała rodzić tego samego dnia. Słyszałam, jak rozmawia z mężem. „Chciałabym mieć małą dziewczynkę”, powiedziała.
„Kocha, nie ma znaczenia, czy to chłopiec, czy dziewczynka. Ważne, że zostajemy rodzicami!” odpowiedział jej mąż.
Chciałam, żeby John był tak kochający jak ten mężczyzna. Żeby kochał swoje dziecko takim, jakim jest, niezależnie od płci. Niestety moja rzeczywistość była inna.
Kobieta urodziła pierwsza i był to chłopiec. Czułam, że nie mam innego wyjścia. Podeszłam więc do jednej z pielęgniarek i poprosiłam, by porozmawiać ze mną na osobności. Podpisałam czek na kilka tysięcy dolarów i błagałam ją, by wymieniła dzieci!
Na początku była trochę niepewna, ale widząc moją rozpacz, prawdopodobnie poczuła się źle i zgodziła się.
Kiedy przyszła z małym chłopcem na rękach, pomyślałam, że podjęłam dobrą decyzję. Para obok mnie była szczęśliwa ze swoją dziewczynką, a mój mąż był szczęśliwy z naszym chłopcem. I naprawdę był zadowolony z dziedzica.
Spędzał prawie cały dzień bawiąc się z Jimmym i obiecał mu, że gdy trochę podrośnie, nauczy go wszystkiego, co wie.
Ale kiedy nasz syn dorastał, zaczął skarżyć się na bóle, zawroty głowy i skrajne zmęczenie. Postanowiliśmy więc zabrać go do lekarza. Okazało się, że jest chory i potrzebuje transfuzji krwi. Jednak transfuzja musiała pochodzić od członka rodziny.
Nasza krew nie była kompatybilna, a mój mąż odkrył, że nie jest ojcem, więc pomyślał, że go zdradziłam! Wyrzucił nas z domu, mnie i Jessy, w najtrudniejszym momencie i nie miałam pojęcia, co zrobić.
Jeśli poproszę prawdziwych rodziców mojego syna o pomoc, spotka mnie kara. Ale kiedy lekarz powiedział mi, że nie ma dużo czasu i tylko transfuzja krwi może uratować Jimmy’ego, nie mogłam go zostawić.
Złożyłam dumę i poszłam po pana i panią Willard. Zgodzili się pomóc mojemu synowi, ale musiałam ponieść konsekwencje. Pani Willard stała się bardzo agresywna, płakała, pytając: „Jak mogłaś to zrobić?!” i groziła mnie i mojej rodzinie. Ale Jimmy poprosił ich, by nie składali pozwu, a oni się zgodzili.
Wszyscy odwrócili się ode mnie. Moja córka Jessy i moja biologiczna córka, którą wychowywali Willardowie, powiedziały, że jestem obrzydliwa.
Wszystkie te reakcje? Oczywiście, sprawiły, że poczułam się jak okropna matka. Szczerze mówiąc, nie obchodziło mnie to w tym momencie. Jedyną rzeczą, która się liczyła, było ratowanie życia mojego syna.
Mój ukochany syn Jimmy w końcu opuścił szpital. Zobaczył, jak bardzo jestem nieszczęśliwa z powodu całej tej sytuacji.
Podszedł do mnie, wziął mnie za rękę, otarł moje łzy i powiedział: „Mamo, nie przejmuj się tym, co mówią inni. Dla mnie jesteś wspaniałą matką. Wiedziałaś, że zostaniesz ukarana, ale i tak to zrobiłaś!” „Kocham cię, Jimmy! Jesteś moim synem i jesteś najlepszą rzeczą, jaka mi się przydarzyła!”
W końcu moja córka Jessy, a nawet moja biologiczna córka, z którą się później zbliżyłam, mi wybaczyły.
Zobaczyły, jak bardzo kocham Jimmy’ego, niezależnie od moich wcześniejszych błędów. Wiedziałam, że mam jeszcze wiele do naprawienia.
