Robiłam po prostu to cholerne pranie. Ale przeszukując kurtkę Dale’a, natknęłam się na starannie zapakowany prezent. Instynktownie go otworzyłam. W środku znajdował się flakon wyrafinowanych perfum — luksusowych, kobiecych… i to nie był zapach, którego używałam. Moje urodziny już minęły. Żadnej specjalnej okazji. Żadnego wytłumaczenia. Więc dlaczego go miał? I przede wszystkim, dla kogo naprawdę był przeznaczony?
Nie szukałam kłopotów. Po prostu robiłam to przeklęte pranie.
Nie jest to moje ulubione zajęcie, ale ktoś musi je zrobić, a tym kimś zawsze jestem ja.
Co tydzień ta sama rutyna: zbieranie ubrań, które Dale porzucił, gdzie mu się podobało, sortowanie stert i zabieranie się do pracy.
Przechodziłam przez dom, zbierając skarpetki spod kanapy, jego pogniecione dżinsy z korytarza, aż mój wzrok padł na jego starą brązową kurtkę, niedbale rzuconą na krzesło.
Tę kurtkę.
Tę, której uparcie nie pozwalał mi prać.
Zmarszczyłam brwi, wahając się przez chwilę.
Materiał był przetarty na łokciach, zmiękczony latami użytkowania. Pachniał nim — mieszanką zwietrzałej wody kolońskiej i papierosów, które rzekomo palił tylko w stresie.
Podniosłam ją, gotowa wrzucić na stos prania, ale coś w środku wydało głuchy dźwięk.
Zatrzymałam się. Poklepałam materiał. Wciąż tam było, mały, twardy przedmiot schowany w kieszeni.
Nie miałam zwyczaju przeszukiwać jego rzeczy. Przynajmniej nie wcześniej. Ale ciężar przedmiotu, sposób, w jaki leżał w mojej dłoni, wywołał dziwne uczucie w żołądku.
Moje palce przesunęły się po krawędzi kieszeni, a zanim zdążyłam się nad tym zastanowić, sięgnęłam do środka.
To, co wyjęłam, zaparło mi dech.
Małe pudełeczko, delikatnie zapakowane.
Obróciłam je w palcach, badając każdy detal. Papier był jedwabisty, cienka wstążka starannie zawiązana na górze. Opakowanie świadczące o trosce i przemyśleniu.
Moje urodziny były tydzień temu. Dale już dał mi naszyjnik — nic szczególnego, ale miły gest.
Nie było żadnych zbliżających się rocznic, żadnej planowanej uroczystości, niczego, co mogłoby tłumaczyć obecność tego ukrytego w kurtce prezentu.
Kciukiem przesunęłam po wstążce. Serce zaczęło bić szybciej, pulsując w uszach.
Może powinnam poczekać.
Ale moje ręce zdecydowały za mnie. Wstążka rozwiązała się bez oporu. Papier otworzył się cichym szelestem.
Przede mną zalśnił flakon wyrafinowanych perfum.
Wpatrywałam się w niego. Jego elegancja i ewidentnie wysoka cena kontrastowały z typowymi wyborami Dale’a, tak dalekimi od tego rodzaju wyrafinowania.
Podniosłam buteleczkę, odwróciłam ją i spryskałam nadgarstek. Zapach był kwiatowy, lekki, wysublimowany.
To nie moje perfumy.
Ani trochę.
Moje palce zacisnęły się na flakonie.
Więc jeśli nie były dla mnie…
Dla kogo?
Zostawiłam perfumy na blacie, na samym środku, gdzie Dale nie mógł ich nie zauważyć. Za każdym razem, gdy przechodziłam obok, mój wzrok padał na elegancki szklany flakon, a żołądek ściskał się coraz mocniej.
Miałam cały dzień, żeby myśleć, analizować możliwe wyjaśnienia, przekonywać samą siebie, że musi istnieć jakieś rozsądne wytłumaczenie.
Może naprawdę je dla mnie kupił i po prostu zapomniał. Może planował niespodziankę, a ja ją zepsułam.
Ale nic w tym nie brzmiało przekonująco.
Dale nie był typem, który robił dodatkowe prezenty. Ledwo pamiętał o pakowaniu tych, które mi dawał.
Myśl, że odłożył coś na później, że planował romantyczny gest na zapas? To do niego nie pasowało.
Drzwi skrzypnęły, otwierając się, i Dale wszedł do środka, przeciągając się jak człowiek po długim dniu, gotowy do odpoczynku. Zdjął buty i przeczesał włosy dłonią.
— Hej, skarbie.
Nie odpowiedziałam. Po prostu wzięłam flakon perfum i podałam mu, żeby zobaczył.
— To było w twojej kurtce.
Ledwo na to spojrzał.
— Hę?
Zrobiłam krok bliżej.
— To. Perfumy. Chcesz mi to wyjaśnić?
I wtedy to zobaczyłam — przebłysk czegoś na jego twarzy. Sekundę napięcia w ramionach, szybkie spojrzenie na mnie, zanim je ukrył.
Potem pojawił się śmiech, lekki, wymuszony, gdy potarł kark.
— Och, to? To dla ciebie.
— Dla mnie?
— Tak — powiedział zbyt szybko. — Chciałem ci je dać na urodziny, ale pomyślałem, że poczekam. Wiesz, zrobić ci niespodziankę później.
Patrzyłam na niego, na sposób, w jaki lekko się cofnął, jakby chciał się odsunąć, jakby chciał zakończyć tę rozmowę.
Dale nie był kłamcą. Nie do końca. Ale wiedziałam, kiedy naginał prawdę. A teraz? Miałam wrażenie, że mocno ją rozciąga.
Mimo to utrzymałam neutralny wyraz twarzy. Gdybym naciskała teraz, podwoiłby swoje kłamstwo. Obróciłby to przeciwko mnie — dlaczego grzebałam w jego kurtce? Dlaczego mu nie ufam?
Zamiast tego wzięłam głęboki oddech, odstawiłam buteleczkę na blat i skinęłam głową.
— W porządku — powiedziałam.
Odpuściłam.
A przynajmniej tak wyglądało.
Claire wparowała do mojego mieszkania jak do siebie, jak zawsze.
Bez pukania, bez ostrzeżenia — tylko brzęk kluczy i łoskot jej torebki o blat.
— Hej, siostra — powiedziała, zdejmując buty. — Masz kawę?
Westchnęłam, ale nie naprawdę zirytowana. Claire zachowywała się jak u siebie, odkąd wróciła do miasta kilka miesięcy temu, i już się do tego przyzwyczaiłam.
Opadła na kanapę, rozciągając nogi na poduszki.
— Powinnaś zacząć płacić czynsz — mruknęłam, sięgając po dwie filiżanki.
— Pfff. Traktuj moją obecność jako prezent.
Przewróciłam oczami i nalałam kawę. Kiedy podawałam jej filiżankę, usłyszałam gwałtowne wciągnięcie powietrza.
— O mój Boże! — Jej głos był pełen ekscytacji.
Odwróciłam się i wtedy mój żołądek zawiązał się w supeł.
Trzymała flakon perfum.
— To Chéri Élégance? — niemal podskoczyła z radości.
Coś ścisnęło mnie w środku.
Urodziny Claire były za dwa tygodnie.
I nagle wszystko stało się jasne.
