Kylie i Kevin byli młodymi, świeżo upieczonymi rodzicami i nie mogli zrozumieć, dlaczego ich dziecko nie chciało spać w łóżeczku. Płakało za każdym razem, gdy je odkładali, i było wybredne, gdy ktoś inny je trzymał. Kevin postanowił sprawdzić łóżeczko i odkrył amulet, który zostawiła tam jego matka. Potem wyjaśniła im, dlaczego.
Gdy Kylie zaszła w ciążę w wieku 18 lat, wszyscy radzili jej, by pozbyła się dziecka, bo była za młoda. Jej matka, Diane, mówiła, że dziecko zrujnuje jej życie. Ale jej chłopak Kevin powiedział, że poprze jej decyzję.
Miał tylko 20 lat, ale postanowili się pobrać i kilka miesięcy później urodził się im mały chłopiec. Nazwali go George i zamieszkali w domu matki Kevina w Berlinie. Pani Simpson była bardzo miła i cały czas pomagała przy dziecku.
Ale Kylie nie miała pojęcia, że bycie matką będzie tak wyczerpujące. „Nikt ci nie mówi, że dziecko w pierwszych miesiącach nie zmruży oka” – powiedziała pewnego ranka pani Simpson, po tym jak całą noc trzymała George’a. Płakał też w ciągu dnia, a Kylie nie wiedziała, co robić.
„Ojej, kochanie. Naprawdę nie rozumiem, o co chodzi. Powinien przecież spać choć kilka godzin. Kevin jako dziecko taki nie był, a ja byłam samotną matką” – wyjaśniła pani Simpson. „Powinniśmy pójść z nim do lekarza, tak na wszelki wypadek”.
Pediatra nie znalazła powodu, dla którego George nie spał. Powiedziała, że to może być faza, która zdarza się u niektórych dzieci. Pani Simpson próbowała wziąć George’a, ale tak bardzo przyzwyczaił się do spania w ramionach Kylie, że trudno mu było uspokoić się u kogoś innego.
Kevin był pomocnym mężem, ale pracował na dwóch etatach i studiował na pełny etat, by być lepszym mężczyzną dla swojej rodziny. Kylie nie pracowała i odłożyła college, aż George podrośnie. To była trudna sytuacja dla wszystkich.
„Ok, po prostu pozwolę mu wypłakać się do snu. Czytałam w internecie, że niektórzy rodzice tak robią, a dziecko się przyzwyczaja” – wyjaśniła Kylie Kevinowi pewnego wieczoru.
„To brzmi jak dobry pomysł. Lekarz powiedział, że jest zdrowy. Może jest po prostu wybredny i musimy być bardziej stanowczy” – odpowiedział Kevin. Zostawili dziecko samo, ale trudno było zasnąć, słysząc jego płacz w drugim pokoju.
„Kochanie, po prostu usiądę przy nim. Czuję się źle dla ciebie i twojej mamy” – szepnęła Kylie, wstając z łóżka.
„Jesteś pewna, Kylie? Mieliśmy plan” – odpowiedział cicho Kevin.
„Tak. Znajdziemy inny sposób później. Ty musisz spać, a twoja mama nie zasłużyła na ten hałas w jej wieku” – rozważała Kylie i poszła do pokoju dziecięcego. Zastała tam panią Simpson, która próbowała uspokoić George’a, ale on wciąż płakał.
„Przepraszam, kochanie. Nic, co robię, na niego nie działa. Chce swojej mamy” – pocieszała pani Simpson, oddając dziecko Kylie. Kylie wzięła George’a i usiadła w fotelu bujanym, gdzie spędziła całą noc.
Następnego dnia Kylie była wyczerpana, ale nie chciała puścić George’a, bo w końcu spał w jej ramionach dłużej niż trzy godziny. Kevin czuł się bezradny i postanowił przyjrzeć się łóżeczku. Kupili je w sklepie, ale może materac był niewygodny dla ich syna.
Gdy potrząsnął małym łóżeczkiem, coś wypadło. Kevin schylił się i zauważył dziwny amulet. Wyglądał jak łapacz snów, ale był mały i miał kilka sztucznych kamieni. „Kylie, dlaczego położyłaś to na materacu George’a?” – zapytał żonę.
„Co? Nigdy tego nie widziałam. To było w jego łóżeczku?” – odpowiedziała Kylie z kanapy w salonie. Тогда pani Simpson podeszła i zobaczyła amulet w rękach Kevina.
„Och, dlaczego zabrałeś amulet? Kupiłam go przecież dla George’a” – zdziwiła się pani Simpson.
„Co? To ty go położyłaś w łóżeczku?” – zapytał Kevin.
„Tak. Ale dlaczego? Czy coś jest nie tak? Myślałam, że to złapie jego sny i pomoże mu spać” – wyjaśniła starsza kobieta.
„Kiedy to kupiłaś? Po prostu położyłaś to w jego łóżeczku?” – ciągnął Kevin.
„Nie, kupiłam to tego samego dnia, co łóżeczko. Było tam, zanim się urodził. Nigdy tego nie widziałeś?”
„Mamo, wydaje mi się, że to wbijało mu się w plecy i dlatego nie mógł spać” – wyjaśnił Kevin. Kylie wstała i obejrzała amulet, trzymając George’a w ramionach.
„Ojej. To niemożliwe. Tak mi przykro, kochani” – przeprosiła starsza kobieta.
„Spróbujmy teraz położyć George’a do łóżeczka” – szepnęła Kylie i zaniosła dziecko do jego pokoju. Jak za sprawą cudu, George spał jeszcze kilka godzin, zanim przyszedł czas na karmienie. Wszyscy w domu byli szczęśliwi.
„George je teraz lepiej, bo dobrze śpi. Chyba ten mały jest jak księżniczka, która nie mogła spać przez groszek pod materacem” – dziwiła się pani Simpson.
„Myślę, że te kamienie go kłuły, mamo. Nie jest aż tak wrażliwy” – zaśmiał się Kevin. Kylie uśmiechnęła się, bo tego dnia mogła w końcu uciąć sobie drzemkę i wziąć prysznic. Potem George mógł być trzymany przez każdego bez większego zamieszania.
Postanowili powiesić łapacz snów na ścianie łóżeczka, bo to wciąż był miły gest od babci. Ale nie chcieli, by był za blisko, na wypadek, gdyby George chciał wziąć go do buzi.
„Nie martw się, mały. I tak będziesz spał, a ten amulet odpędzi wszystkie złe sny” – zawołała radośnie Kylie.
