Harry był w szoku, gdy badania lekarskie wykazały, że bliźniacy, których wychowywał jako swoich synów, nie byli jego dziećmi. Wściekły wrócił do domu, by skonfrontować się z żoną, ale odkrył prawdę, która miała na zawsze zniszczyć ich rodzinę.
Harry uśmiechał się, obserwując, jak jego chłopcy śmieją się w poczekalni u pediatry. – Doktorze Dennison – powiedział nerwowo, wstając, gdy lekarz wszedł do gabinetu.
– Panie Campbell. Proszę usiąść – odpowiedział lekarz, ściskając mu dłoń. – Chciałem porozmawiać na osobności. Chłopcy mogą poczekać na zewnątrz.
Serce Harry’ego biło jak szalone. Choć chłopcy byli bliźniakami, Josh cierpiał na ciężką anemię. Doktor zalecił dalsze badania i poprosił Harry’ego o wykonanie testów krwi, na wypadek gdyby konieczna była transfuzja. Na szczęście drugi syn, Andrew, był całkowicie zdrowy.
– Czy mamy już jasność co do dalszego leczenia? – zapytał Harry niespokojnie.
– Proszę się uspokoić, panie Campbell – odpowiedział lekarz. – Moim głównym zmartwieniem nie jest teraz Josh. Tak, ma niedobór żelaza, ale zaczniemy suplementację, być może dożylną. Chciałem poruszyć coś innego.
Harry odetchnął z ulgą.
– Czy adoptował pan chłopców? – zapytał lekarz. Harry poczuł zimny dreszcz na plecach. – To delikatna sprawa, ale pańska grupa krwi nie jest zgodna z grupą chłopców.
– To chyba nie takie dziwne? Rodzice biologiczni też czasem nie mogą być dawcami – zauważył Harry.
– Zgadza się – odparł lekarz. – Ale chodzi o to, że pańska grupa krwi nie pasuje w żaden sposób. Chłopcy mają grupę A, a pan i pańska żona – oboje B.
– Co? To niemożliwe – mruknął Harry.
– Przykro mi. Gdy zobaczyłem wyniki, zrobiłem również testy DNA. Wiem, że to trudne, ale jest coś jeszcze – powiedział lekarz i podał mu dokumenty.
Harry spojrzał na niego z niedowierzaniem i wziął papiery. Nie rozumiał wielu terminów medycznych, ale jedno słowo rzuciło mu się w oczy: „przyrodni bracia”.
– To prawda, panie Campbell. Andrew i Josh to pańscy przyrodni bracia, nie synowie – potwierdził lekarz.
Harry nie mógł w to uwierzyć. Dzieci, które wychowywał przez 12 lat, nie były jego. Musiały być dziećmi jego ojca. Ale to nie miało sensu – Nancy była już w ciąży, gdy przedstawił ją rodzicom.
Po powrocie do domu słyszał, jak chłopcy krzyczą: – Dziadku! Tęskniliśmy za tobą!
Harry zacisnął pięści, ale nie mógł wszcząć awantury przy dzieciach, więc zmusił się do uśmiechu.
– Co ty tu robisz, tato? – zapytał sztywno.
Nie czekając na odpowiedź, powiedział: – Chłopcy, nie mieliście iść do Bobby’ego na wieczór gier?
– Tak, tato! Andrew, chodź!
Kiedy wyszli, Harry stracił panowanie.
– Spałaś z moim ojcem, Nancy?! – krzyknął.
Twarz Nancy zbladła.
– Synu, to nie tak, jak myślisz – wtrącił się Robert.
– DNA nie kłamie! – zawołał Harry. – Chcę znać prawdę!
Nancy nie mogła spojrzeć mu w oczy. Wiedziała, że ma prawo być wściekły. W myślach wróciła do tamtej nocy sprzed 13 lat…
Podczas wypadu do Las Vegas Nancy poszła do baru. Mężczyzna o siwych włosach zaproponował jej drinka. Był dwa razy starszy, ale atrakcyjny. Przedstawił się jako Robert.
Zanim się spostrzegła, całowali się w windzie, a rano obudziła się w jego łóżku. Po śniadaniu Robert wyszedł i Nancy była pewna, że więcej go nie zobaczy. Kilka tygodni później dowiedziała się, że jest w ciąży.
Nie chciała usunąć ciąży, bała się, że więcej nie zajdzie w ciążę. Powiedziała o wszystkim przyjaciółce, Annie.
– Chcesz mieć dziecko sama? Może uda się skontaktować z tym facetem z Vegas?
– Nie – westchnęła Nancy.
W tym momencie podeszli do nich dwaj mężczyźni. – Hej, panie! – powiedział jeden z nich. – Jestem Oliver, a to mój przyjaciel Harry.
Anna poszła tańczyć z Oliverem, zostawiając Nancy z Harrym.
– Śpij z nim – powiedziała później Anna. – On się nie dowie.
Nancy początkowo odmówiła, ale perspektywa, że jej dziecko będzie miało ojca, przeważyła. Spała z Harrym tej samej nocy.
Kilka miesięcy później Harry się oświadczył. Nancy powiedziała „tak”.
– Pokochają cię – zapewniał ją Harry, gdy jechali do jego rodziców. – Spodziewamy się bliźniaków!
Na werandzie przywitała ich matka Harry’ego, Miriam. Nancy poczuła znajomy zapach perfum…
– Tato, to moja narzeczona – powiedział Harry i odsunął się, odsłaniając Roberta.
Nancy zamarła. – Ale mamy też niespodziankę. Spodziewamy się bliźniaków!
Miriam była zachwycona. Gdy zostali sami, Robert chciał coś powiedzieć, ale Nancy go powstrzymała.
– Myślałam, że to dziecko Harry’ego. Nie wiedziałam, że jesteś jego ojcem. Niech to zostanie w Vegas.
Zgodzili się zachować tajemnicę.
—
– Powiedz mi, ojcze! – wybuchł Harry. – Jak to możliwe, że nasz pediatra musiał mi powiedzieć, że moi synowie są moimi braćmi?
– To wydarzyło się w Vegas – westchnął Robert.
– W czasie tamtej podróży, zanim mnie poznałaś? – zapytał Harry Nancy.
Skinęła głową.
– Wiedziałaś, że już jesteś w ciąży?
– Tak – przyznała.
– Wrobiłaś mnie w dziecko, które nie było moje! – krzyknął Harry.
– Przepraszam – rzucił Robert. – Myślałem, że to twoje.
– Jesteś potworem! – wrzasnęła Nancy. – Wiedziałeś! Nie zrzucaj całej winy na mnie!
Zaczęli się kłócić, a Harry przypomniał sobie momenty, gdy byli szczęśliwi. Pomyślał o chłopcach… o ich brązowych oczach, takich jak oczy Roberta. On i Nancy mieli niebieskie. Powinien się był domyślić.
– Nigdy nie dowiedzą się, że jesteś ich prawdziwym ojcem! – krzyknęła Nancy do Roberta.
– Dziadek jest naszym ojcem? – zapytał Josh.
Wszyscy odwrócili się w stronę drzwi. Stały tam bliźniaki i ich przyjaciel Bobby.
– Tato? – Andrew spojrzał na Harry’ego, który próbował się uśmiechnąć, ale nie potrafił. Maskę, którą założył po rozmowie z lekarzem, zsunęła się z twarzy. Chłopcy zobaczyli prawdę w jego oczach.
– Przepraszam – wyszeptał do bliźniaków, nie mając już siły na nic więcej.
