Ryan staje się podejrzliwy, gdy jego pies wpada do kościoła i zaczyna szczekać na trumnę ojca. Widząc psa w pozycji czujnej, Ryan otwiera trumnę, tylko po to, by odkryć, że ciało jego ojca zniknęło.
Ryan wysiadł z samochodu i stanął przed kościołem, wiedząc, że nie jest gotowy pożegnać się z ojcem. „Nawet nie mogliśmy zorganizować tacie porządnego pogrzebu” – pomyślał. Nagle rozproszyło go ostre szczekanie Belli.
Odwrócił się w stronę samochodu, gdzie Bella była bardziej niespokojna niż zwykle.
– Bella! – dał jej znak, żeby się położyła, i pies posłusznie wykonał polecenie. Pogłaskał ją po głowie przez otwarte okno. – Zostań, Bella.
Następnie odszedł, ignorując skomlenie psa, i wszedł do kościoła. Trumna jego ojca Arnolda była już na miejscu, zamknięta, a zakład pogrzebowy dyskretnie odgrodził teren, ponieważ Arnold zmarł na chorobę zakaźną.
Ryan usiadł obok swojej matki. Ze względu na okoliczności, Arnold miał zostać skremowany, a nie pochowany.
Gdy msza dobiegła końca i żałobnicy wstali, by zaśpiewać ostatnią pieśń, szczekanie Belli rozległo się w kościele. Skoczyła na trumnę, zrzucając kwiaty na podłogę, i zaczęła głośno szczekać.
Kiedy usiadła na podłodze w pozycji czujnej i wpatrywała się w niego, Ryan poczuł, że coś jest nie tak.
– Otwórzcie trumnę! – zażądał.
Wśród zebranych rozległo się westchnienie. Ryan nie zwracał na to uwagi. Podszedł do trumny i ją otworzył – była pusta.
– Gdzie… gdzie jest mój brat? – jego wujek spojrzał pytająco na przedstawiciela zakładu pogrzebowego.
Matka Ryana nie wytrzymała napięcia. Oczy przewróciły się jej do tyłu, a nogi się pod nią ugięły. Ryan złapał ją w ostatniej chwili, zanim uderzyła głową o marmurową posadzkę. Natychmiast zawiózł ją do szpitala.
W domu matki Ryan zadzwonił na policję.
– Na ten moment wiemy tylko, że koroner potwierdził przyczynę śmierci i przekazał ciało zakładowi pogrzebowemu – powiedział detektyw Bradshaw. – Czy twój ojciec był zamieszany w jakieś działania, o których powinienem wiedzieć?
Ryan od dawna nie miał nic wspólnego z firmą ojca, odkąd otworzył ośrodek szkolenia i rehabilitacji psów. Ale wiedział, że Arnold nigdy nie naraziłby siebie ani reputacji firmy.
Ponieważ brakowało jakichkolwiek tropów, detektyw Bradshaw odjechał, obiecując informować o postępach. Ryan jednak nie chciał czekać. Szpital zatrzymał jego matkę na noc. Zostawił Bellę w domu i udał się do kostnicy w poszukiwaniu odpowiedzi.
– Koroner zrezygnował? A co z nowym? – zapytał zdezorientowany, gdy pielęgniarka powiedziała, że jeszcze nikogo nie zatrudniono. Poprosił o dostęp do dokumentów ojca, ale pielęgniarka odmówiła.
Ryan położył 1000 dolarów na ladzie. Gdy pielęgniarka odwróciła wzrok, wślizgnął się do biura koronera. Przeszukiwał półki, ale teczka Arnolda zaginęła.
Nagle zadzwonił jego telefon. To był prawnik ojca, pan Stevens. Starszy mężczyzna poinformował Ryana, że to on jest nowym prezesem firmy Arnolda i musi się pilnie z nim spotkać.
Ryan dotarł do biura ojca i zalogował się na jego skrzynkę Gmail – była pusta. Ktoś usunął wszystkie wiadomości.
– Ryan! Dobrze cię widzieć – pan Stevens wszedł do pomieszczenia i zamknął za sobą drzwi.
– Kto używał tego komputera? – zapytał Ryan.
– Nikt – odpowiedział Stevens.
– Gdzie są tancerki? – zauważył, że brakuje dwóch figurek.
– Arnold zabrał je do domu. Nigdy nie udało mu się zdobyć trzeciej. Facet, który ją ma, żąda za nią pół miliona.
Ryan był pewien, że ojciec ich nie zabrał. Sprawdzał cały dom i nie znalazł figurek.
Stevens wyjawił, że firma tonie w długach, a inwestorzy grożą wycofaniem się, ponieważ Arnold nie pojawiał się na spotkaniach przez wiele miesięcy.
– A wszystko zaczęło się, gdy zatrudnił nową sekretarkę. Z całym szacunkiem… podejrzewam, że mieli romans – dodał.
Ryan był wściekły, myśląc o cierpieniu matki. Chciał skonfrontować się z sekretarką, ale Stevens go powstrzymał – to mogłoby tylko zszargać reputację Arnolda.
Po pracy Ryan śledził sekretarkę, pannę Pearson, aż do jej domu. Czekał przed jej garażem. Gdy wyruszyła w stronę miasta, Ryan zamiast ją śledzić, wbiegł do garażu i wszedł do jej domu. W sypialni znalazł zdjęcie panny Pearson całującej Arnolda.
Nie znalazł jednak żadnych dowodów… aż zauważył uchyloną szufladę. W środku była polisa na życie Arnolda – opiewająca na 7 milionów dolarów, z panną Pearson jako jedyną beneficjentką. Ryan zabrał dokument i udał się na policję.
Detektyw Bradshaw była zaintrygowana i rozpoczęła dochodzenie. Panna Pearson była właśnie na lotnisku i miała lecieć do Maroka – kraju bez umowy ekstradycyjnej z USA.
Ryan chciał jechać z policją, ale Bradshaw odmówiła. Nie posłuchał i pojechał sam.
Na lotnisku policja zatrzymała kobietę pasującą do rysopisu, ale to nie była panna Pearson. Poszukiwania trwały godzinami – bezskutecznie.
Ryan wiedział jednak, że jego ojciec żyje. Figurki nie było w domu – Arnold musiał ją zabrać. Ryan znalazł kolekcjonera, który miał trzecią figurkę.
– Ile za nią? – zapytał.
– 750 000 dolarów – odparł kolekcjoner.
Ryan zadzwonił do pana Stevensa i poprosił o sprzedaż akcji na taką kwotę. Stevens przestrzegł go, że straci kontrolny pakiet udziałów.
– Wiem. Ale to pilne – powiedział Ryan.
Stevens, jako przyjaciel rodziny, domyślił się, że to ma związek z panną Pearson.
Gdy Ryan otrzymał pieniądze, kupił figurkę i wystawił ją na aukcję, licząc, że Arnold się pojawi. I miał rację.
– Milion dolarów! – rozległ się głos Arnolda z tyłu sali.
Ryan ruszył w jego stronę, a detektyw Bradshaw założyła Arnoldowi kajdanki.
– Ryan? To była pułapka!
– Nie udawaj, że to ja cię zdradziłem, tato! To ty miałeś romans i sfingowałeś swoją śmierć!
Arnold przyznał się do wszystkiego. Chciał zacząć nowe życie z panną Pearson, sfałszował dokumenty, przekupił koronera i upozorował swój pogrzeb.
– Uczyłeś mnie: „Mężczyzna powinien robić to, co słuszne, a nie kierować się egoizmem”. Szkoda, że sam nie potrafiłeś żyć według tej zasady – powiedział Ryan.
Detektyw Bradshaw zapewniła, że panna Pearson także wkrótce zostanie zatrzymana. Arnold został odprowadzony do radiowozu.
