Pewnego razu Żanna Wiktorowna przyszła do pracy wściekła – zerwał się kontrakt. Wpadła do swojego gabinetu i poślizgnęła się na mokrej podłodze, którą właśnie wytarła Nastia.
Żanna nie upadła, złapała się framugi, ale na jej drogim bucie została kropla wody.
„Jesteś ślepa?!“ – pisnęła tak, że zadrżały szyby. „Po co tu kałuże rozlewasz? Chcesz mnie zabić?!”
„Przepraszam, Żanna Wiktorowna, postawiłam tabliczkę…“ – wymamrotała Nastia, bladojąc.
„Mam gdzieś twoje tabliczki!“ Żanna podleciała do dziewczyny i kopnęła wiadro z wodą. Brudna woda rozlała się po korytarzu, ochlapując nogi Nasti. „Wynoś się! Żeby twojego ducha tu nie było!”
„Ale… nie mogę być zwolniona, jestem w ciąży… Według prawa…”
„Według prawa?!“ – roześmiała się Żanna. „Jesteś tu nikim! Nie jesteś nawet oficjalnie zatrudniona, idiotko! Płacę ci pod stołem, więc nie masz żadnych praw! Wracaj do swojej wioski doić krowy! Twoje miejsce jest w chlewie! Wynocha!”
Ochrona wyprowadziła płaczącą Nastię pod ręce. Żanna z obrzydzeniem wytarła but chusteczką i po pięciu minutach zapomniała o incydencie.
Minął rok.
Biznes Żanny zaczął się sypać. Klienci odchodzili, kontrole męczyły. A potem grzmot: jej główny konkurent, międzynarodowy holding „Altair”, wykupił budynek, w którym był jej office, i podniósł czynsz dziesięciokrotnie.
To był koniec. Żanna musiała pilnie dogadać się z nowym właścicielem, inaczej bankructwo.
Zrobiła rozeznanie. Właściciel „Altairu” – niejaki Maksym Sobolew, tajemniczy miliarder, który rzadko pokazywał się publicznie. Ale dziś miał przyjechać obejrzeć budynek.
Żanna włożyła najlepszą sukienkę, zrobiła fryzurę. Była pewna: oczaruje go i dogada się.
Do budynku podjechał konwój. Z czarnej limuzyny wysiadł wysoki, postawny mężczyzna. A obok niego…
Żanna przetarła oczy.
Obok niego szła młoda, piękna kobieta w eleganckim garniturze biznesowym. Pchała przed sobą wózek z niemowlęciem.
To była Nastia.
Ta sama „wieśniaczka”, którą Żanna wyrzuciła rok temu. Tylko teraz nie wyglądała jak zbita sprzątaczka, lecz jak dama.
Żanna, połykając powietrze, podeszła do nich.
„Maksym Aleksandrowicz? Dzień dobry… Jestem Żanna Wiktorowna, najemca…”
Mężczyzna nawet na nią nie spojrzał. Z czułością patrzył na Nastię i dziecko.
„Nastieńko, nie jest ci zimno?“ – zapytał.
„Nie, Maksym. Wszystko w porządku“ – uśmiechnęła się Nastia.
Odwróciła się do Żanny. W jej spojrzeniu nie było złości. Tylko spokój i… litość.
„Dzień dobry, Żanna Wiktorowna. Pamięta mnie pani?”
Żanna otworzyła usta, ale nie mogła wydusić dźwięku.
Maksym zmarszczył brwi.
„Znacie się?”
„Tak“ – kiwnęła Nastia. „Rok temu pracowałam u Żanny Wiktorowny. Jako sprzątaczka. I zwolniła mnie, ciężarną, wylewając na mnie wiadro wody i mówiąc, że moje miejsce jest w chlewie.”
Twarz Maksyma pociemniała. Powoli odwrócił się do Żanny. Jego spojrzenie stało się ciężkie jak betonowa płyta.
„To prawda?”
„Ja… nie wiedziałam…“ – zabełała Żanna. „To było nieporozumienie… Byłam zdenerwowana…”
„Nieporozumienie?“ – powtórzył Maksym lodowatym tonem. „Wyrzuciła pani ciężarną kobietę na ulicę bez pieniędzy. Wie pani, że znalazłem ją tego samego dnia? Siedziała na ławce w parku i płakała z głodu. Przechodziłem przypadkiem. Pomogłem jej. Potem się zakochałem. To dziecko – skinął na wózek – stało się moim przybranym synem, choć nie jest moje. Ale adoptowałem go. A Nastia jest teraz moją żoną i współwłaścicielką całego mojego biznesu. W tym także tego budynku.”
Żanna pobladła tak, że zlewała się ze ścianą.
„Maksym Aleksandrowicz, proszę… Mam biznes, pracowników… Wszystko naprawię! Zapłacę odszkodowanie!”
Nastia delikatnie dotknęła ręki męża.
„Nie trzeba, Maksym. Nie trzeba zemsty.”
„Nie mszczę się“ – uciął. „Po prostu robię porządek. Żanna Wiktorowna, ma pani 24 godziny na opróżnienie lokalu. Umowa najmu jest rozwiązana. I zadbam o to, by w tym mieście żaden przyzwoity wynajmujący nie dał pani biura. Tacy ludzie jak pani nie powinni zarządzać innymi. Pani miejsce… jak pani powiedziała? W chlewie? To tam szukaj pracy.”
Ochrona uprzejmie, ale stanowczo poprosiła Żannę o odejście.
Stała na chodniku i patrzyła, jak Nastia, szczęśliwa i kochana, wchodzi do budynku, który teraz należał do niej.
Żanna straciła wszystko. Agencja zamknięta, długi udusiły.
Teraz pracuje jako administratorka w taniej fryzjerni na peryferiach. Codziennie myje podłogi za mistrzami, bo właściciel oszczędza na sprzątaczce. I za każdym razem, wykręcając szmatę, przypomina sobie ten dzień i rozumie: bumerang nie chybia. Nigdy.
Morał: Nigdy nie upokarzaj tych, którzy są niżej statusem. Życie to winda: jadąc w górę, możesz napluć na tych na dole, ale jadąc w dół, spotkasz ich znowu. I wtedy oni mogą trzymać przycisk „Stop”.
Co sądzisz o tym? Prosimy, zostaw swoją opinię w komentarzach i podziel się tą historią!
