Staruszka miała na imię Elżbieta.
Kiedy Marta do niej podeszła, kobieta początkowo nawet jej nie zauważyła. Patrzyła gdzieś w dal, jakby czekała na kogoś, kto nigdy już nie przyjdzie.
— „Dzień dobry…” — powiedziała cicho Marta.
Elżbieta drgnęła i powoli odwróciła głowę.
— „Ty… do mnie?”
— „Tak. Zimno pani?”
Staruszka słabo się uśmiechnęła.
— „Zimno… ale nie na zewnątrz.”
Od tego dnia Marta zaczęła przychodzić do niej codziennie.
Przynosiła herbatę, kawałek chleba, czasem jabłko ze stołówki. Na początku Elżbieta prawie nie mówiła, ale z czasem zaczęła się otwierać.
Okazało się, że miała rodzinę. Syna, synową… wnuki.
— „Powiedzieli, że jestem ciężarem…” — wyszeptała kiedyś.
Marta ścisnęła jej dłoń.
— „Nie jest pani ciężarem.”
Z każdym dniem dziewczynka coraz bardziej się nią opiekowała: okrywała kocem, pomagała chodzić, słuchała jej historii.
I po raz pierwszy od dawna Elżbieta zaczęła się uśmiechać.
Pewnego wieczoru staruszka nie przyszła pod bramę.
Marta czekała… godzinę… dwie…
— „Coś się stało…” — wyszeptała.
Następnego dnia wychowawczyni Anna zdobyła adres Elżbiety. Poszły tam razem.
Drzwi były uchylone.
W pokoju panowała cisza. Zbyt duża cisza.
Elżbieta leżała na łóżku, jakby spała.
Marta powoli podeszła bliżej.
— „Babciu…”
Nie było odpowiedzi.
Ale na stole leżała koperta.
Anna ostrożnie ją otworzyła i zamarła.
— „Marta… to dla ciebie…”
W środku był list.
„Jeśli to czytasz, to znaczy, że mnie już nie ma. Dziękuję ci… że widziałaś we mnie człowieka, a nie ciężar. Zostawiam ci wszystko, co mam… ale najważniejsze — zostawiam ci moją miłość. Dałaś mi ostatnie dni, dla których warto było żyć…”
Marta płakała, przyciskając list do piersi.
Kilka tygodni później okazało się, że Elżbieta miała mały dom za miastem i oszczędności, o których jej rodzina nawet nie wiedziała.
Ale dla Marty to nie miało znaczenia.
Najważniejsze już dostała.
Po raz pierwszy w życiu poczuła, że jest komuś naprawdę potrzebna.
I może gdzieś tam Elżbieta w końcu przestała być samotna.
Co o tym myślisz? Proszę, zostaw swoją opinię w komentarzach i udostępnij tę historię! Gdybyś mógł dać jedną radę któremukolwiek bohaterowi tej historii, jaka by to była rada? Porozmawiajmy o tym w komentarzach na Facebooku.
